Logo thuisintwente.nl


Foto:

Column Rick Escher: Jim Bob USM

  Column

Er zijn van die typisch Britse fenomenen die iedereen kent. Thee met een wolkje melk (ik ken helemaal niemand die de thee nog zo drinkt na het zesde levensjaar), bier zonder schuimkraag en het liefst in een onbenullig glas, links rijden, witte bonen in tomatensaus op toast als ontbijt, de dubbeldekker, marmite en fish & chips. Er zijn ook veel typisch Britse fenomenen die niet iedereen kent. Carter U.S.M is er daar een van.

Vanaf 1988 had het duo de tong stevig in de wang. Teksten zijn doorspekt met de nodige humor en zelfspot maar Carter schopt net zo makkelijk tegen heilige huisjes en stelt menig misstand aan de kaak. Om de hete brij heen draaien lag niet in hun aard en dus konden huisjesmelkers, de radio, kindermisbruikers, alcoholisten, racisten en corrupte politici rekenen op een sneer die doordrenkt was met een fikse dosis zwarte humor en de nodige woordspelingen. Carter U.S.M. leerde mij meer over het leven in Engeland en wat daar vooral sociaal gezien niet goed aan was dan mijn leraren Engels op de middelbare school.

Sociaal bewogen dus. Ik houd wel van artiesten die geen blad voor de mond nemen. Je vangt meer vliegen met stroop dan met azijn luidt het spreekwoord geloof ik maar Carter USM strooide opzichtig met azijn. En dus waren de heren niet meer welkom op het Glastonbury festival, kregen ze het aan de stok met The Rolling Stones, schoffelden ze tijdens een awardshow een net iets te lollige presentator onderuit en haast vanzelfsprekend kregen ze een ban op de BBC.

Ze speelden wel eens in Nederland maar ik zag ze nooit. Ook de reünieconcerten, steevast uitverkocht, zag ik nooit want in Engeland en vliegen en varen doet deze angsthaas niet. Ik word al onpasselijke als ik iemand hard zie fietsen. En Carter U.S.M. doet het inmiddels ook niet meer. Maar wat blijkt: Jim Bob, de helft die zingt zeg maar, treedt nog altijd op met de liedjes van Carter! Als je de beelden op internet bekijkt kan je je niet voorstellen dat Engeland op dit moment behoorlijk verdeeld is. Tijdens de concerten van Jim Bob worden alle nummers in koor totaal euforisch meegezongen. Alle zorgen zijn vergeten, volwassen mannen en vrouwen vallen elkaar in de armen en er wordt gecrowdsurft op cultklassiekers uitgevoerd op een akoestische gitaar.

Jim Bob is eigenlijk een beetje mijn Bob. Mijn Bob Dylan bedoel ik dan. Beide hebben een vlijmscherpe pen en weten haarfijn problemen in de samenleving te duiden met hun teksten. Maar waar Bob Dylan van akoestisch naar elektrisch ging en daar voor werd verketterd, bewandelt Jim Bob de omgekeerde weg. Er zijn vast fans die de overstuurde gitaren en drumcomputer missen. Maar met enkel een gitaar komen zijn teksten eigenlijk nog beter uit de verf en blijkt dat ze niks aan relevantie en zeggingskracht hebben verloren. Jim Bob verdient een Nobelprijs net als ome Bob wat mij betreft. Het zijn allebei fenomenen. Mijn voorkeur gaat wel uit naar het Britse fenomeen in dit geval. Dat ga ik op 22 november luidkeels laten horen als ik bij het koor ga om al die liedjes mee te zingen.


Rick Escher is marketeer bij Metropool

Meer berichten