Logo thuisintwente.nl


alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Mee-eter

  Column

De R zit weer in de maand, heerlijk. Gedurende die lange, droge zomer die vooral bij ons in Oost-Nederland zo voelbaar was, leek alles en iedereen van de leg. Het is net of de natuur weer tot leven komt, haar ritme hervindt. Dat geldt ook voor mijn bejaarde kat Willem. Kwam hij tijdens de heetste dagen nauwelijks uit bed, nu jaagt hij zelfs overdag op muizen. Met wisselend resultaat, dat nog wel, en zonder soms te weten waartoe die activiteit eigenlijk dient.

Muizen als maagvulling zijn in elk geval niet nodig. Elke dag krijgt heer W. vlees en harde brokjes, geserveerd in crèmekleurige Wedgwood schaaltjes. We zullen die jacht maar beschouwen als bezigheidstherapie en bejaardengymnastiek.

Soms knabbelt hij zijn meegebrachte vangst op in de keuken, vaker laat hij de levende prooi los. Aan mij dan de nobele taak er met een plastic bakje achter aan te rennen om de huismuis te vangen en vervolgens in de tuin los te laten.


Een enkele keer krijgen we samen de muis niet te pakken. Deze week was dat het geval. In een flits zag ik een fors exemplaar achter de piano verdwijnen. Vandaar uit naar de stereotoren, ook zo'n geliefde verstopplek Ik besloot het maar even op z'n beloop te laten, en regelmatig de achterdeur open te zetten. Kon die muis zelf het hazenpad kiezen.

Maar daar leek het diertje helemaal geen trek in te hebben. Misschien ook vanwege die R in de maand besloot hij namelijk een wintervoorraad aan te leggen. Hamsterende muizen, ik wist niet dat het bestond. Terwijl ik 's avonds televisie keek, hoorde ik een paar meter verder getrippel. Ik keek voorzichtig wat er gaande was. De muis waande zich onbespied en liep naar de kattenschaaltjes. Balancerend op zijn achterpoten dronk hij uit het waterbakje. Vervolgens haalde hij een hard kattenbrokje met kaasvulling uit het schaaltje ernaast en rolde dat naar een hoek van de kamer. Ik was verbijsterd. De volgende dag haalde ik de muziekinstallatie van de muur en ontdekte minstens twintig kattenbrokjes. Die lagen ook op andere plekken in de kamer. Ik ruimde alles op en besloot te turven hoeveel zo'n beestje in een nacht versleept. Een handvol, zo bleek.

Nu begon ik mij lichte zorgen te maken. Op deze manier kon die muis het minstens de hele winter volhouden. En de kat had al lang geen interesse meer in het levende speelgoed, dus kwam het op mij aan. Ik besloot tot rigoureuze maatregelen. Ook ik zou de muis voeren. Met een stukje echte kaas. Alleen niet opgediend in een chique schaaltje, maar in zo'n simpele houten val.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten