Logo thuisintwente.nl


alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Donor

  Column

Heeft u hem ook al gekregen, die brief over het orgaandonorschap? En, bent u er al uit? Ik wel, ruim voor die tijd zelfs. Op het moment dat de politiek het besluit nam dat iedereen voortaan donor wordt, tenzij je aangeeft dat niet te willen, was voor mij de zaak duidelijk. Ik heb mij officieel laten uitschrijven uit het donorregister, en een verklarende e-mail gestuurd naar D66, de aanstichter van dit alles.

Al met negentien jaar, toen ik net het rijbewijs op zak had, voegde ik een donorkaartje bij mijn autopapieren. Dat was een simpele bon die ik uit een tijdschrift knipte, waarin een artikel over orgaandonatie stond. Het was de periode rond 1980, toen er jaarlijks gemiddeld nog zo'n tweeduizend verkeersdoden vielen. Vooral in de winter en vooral in mijn leeftijdscategorie.

Als beginnend automobilist legde ik heel wat kilometers af in Twente en de Achterhoek, vooral door het buitengebied en dikwijls bij nacht en ontij. Pakken sneeuw waarvan je nu alleen nog maar kunt dromen, ijzel op de weg, onverlichte zandpaden: niets hield mij tegen. In een oude Renault 4 waar je met de vuist zo een deuk in sloeg, en op dunne zomerbanden, tufte ik er lustig op los. Van airbags, kooiconstructie, navigatie of mobiele telefoon had nog nooit iemand gehoord. Onder die omstandigheden was een ongeluk inderdaad niet ondenkbeeldig. Dus mocht ik onverhoopt definitief tegen een boom tot stilstand komen, dan kon ik in het kader van recycling altijd nog iemand blij maken met een stel puike longen of nieren, was destijds het idee.

Het orgaandonorvodje deed vele jaren dienst. Daarna werd het een paar keer vervangen door steeds mooiere, geplastificeerde pasjes. Tot begin dit jaar. Ik heb mij dus laten uitschrijven als mogelijke orgaandonor. Niet omdat mijn hart of lever niet meer naar een ander zouden mogen, integendeel, daar ben ik nog steeds voorstander van, maar om puur principiële redenen.

Je kunt zelf niet meer bepalen dat je donor wilt zijn, het wordt ons door de overheid opgelegd. Onder het mom van 'er zijn veel te weinig transplantatieorganen beschikbaar in ons land, dus wordt iedereen maar automatisch donor'.

Hallo, zo ken ik er ook nog wel een paar.

We hebben eveneens een schreeuwend tekort aan onderwijzers, bouwvakkers en zorgverleners. Mogen scholieren voortaan alleen nog maar een van die drie opleidingen volgen? En in sommige steden zijn lange wachtlijsten voor een woning. Moet een alleenstaande die dankzij hard werken een huis heeft kunnen kopen, dan maar verplicht enkele kamers verhuren? Dat riekt naar Noord-Koreaanse toestanden. En die zie hier ik liever niet. Daar is Twente mij te dierbaar voor.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten