Logo thuisintwente.nl


alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Op de fiets

  Column

Het Rondje Enschede bestaat al enige tijd, een wandel- en fietstraject door het buitengebied van de grootste stad in Oost-Nederland. Onlangs trok ik er een dag voor uit. Het was namelijk tientallen jaren geleden dat ik tijdens een fietsvierdaagse het buitengebied al trappend verkende.

Ik begin in Usselo, langs de nieuwe N18. Smalle zandwegen voeren door bossen en langs weilanden in Boekelo en Twekkelo. De stoomtrein steekt voorzichtig de straat over. Een man in zwart uniform houdt met een rode vlag in de hand het verkeer (twee fietsers) tegen. De trein zit vol zwaaiende kinderen, de dag kan al niet meer stuk.

De tocht gaat verder over het Twentekanaal, door het uitgestrekte UT-terrein richting Lonneker, naar Glanerbrug en dan via de zuidelijke delen Smalenbroek, Broekheurne en Rutbeek terug naar Usselo. Je ziet letterlijk de stad groeien en het buitengebied krimpen. Waar vroeger af en toe een oude boerderij opdook in het landschap, staan nu groepjes soms wanstaltig grote villa's. Gelukkig blijft er nog opvallend veel te genieten over. Soms herken ik bepaalde plekken uit mijn jeugd, zoals uitspanning De Snippert, maar vaker 'ontdek' ik nieuwe dingen. Of word ik blij verrast door minstens tien ooievaars in een weiland.

Die mooie augustusdag ben ik niet de enige fietser, integendeel. Het wemelt in het buitengebied van de senioren op e-bikes, die het Rondje Enschede of een soortgelijke route afleggen. Een paar keer tref ik dwalende toeristen, die meer op hun mobiel vertrouwen dan op knooppunten. Twee Amsterdamse dames zijn de wanhoop nabij. Hun gesproken route klopt niet. "We moeten naar de Kersdijk, maar daar komen we net vandaan. We zijn al twee keer verdwaald." Ik pak mijn grote papieren routekaart en wijs de locatie aan. "Hier zijn we, waar willen jullie naar toe?" Lichte paniek in vier ogen. "O hemel, ik dacht dat we al 10 kilometer verder waren. En ik heb nog maar twee streepjes. Jij dan, Mieke?" "Ik ook, en ik haal al nooit 70 kilometer met deze fiets. Dus laten we een stuk afsnijden."Ik wijs de kortste route. "Goh, toch wel handig zo'n papieren kaart", concluderen ze. "En Twente is echt heel mooi", roepen ze nog snel voor vertrek.

Tot die conclusie kom ik ook, alleen al tijdens dat Rondje Enschede. Aan het einde van de ruim 50 kilometer lange bewegwijzerde tocht maak ik de balans op: zeker 65 procent van de gefietste paden is voor mij terra incognita. Best schokkend eigenlijk. Nog eens dertig jaar wachten is dan ook geen optie. In het najaar fiets ik de route nog een keer, maar dan in omgekeerde volgorde. Dan ziet het buitengebied er weer héél anders uit.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten