Logo thuisintwente.nl


alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Scannen

  Column

Behulpzame loketmedewerkers zijn een uitstervende soort. Want als consument moet je steeds meer zelf doen. Bankieren, tanken, vliegtuigbagage inchecken. Dat is sneller en gemakkelijker, zo verkopen winkels en instanties ons deze vooruitgang. Maar is dat wel zo? Is het niet gewoon de meest simpele manier om op personeel te bezuinigen?

Mijn buurtsupermarkt, zo ongeveer het laatste bolwerk van intermenselijk contact, is een tijd geleden overgegaan op zelf scannen. Nadat de winkelmanager mij verzekerde dat deze noviteit niet ten koste ging van de medewerkers, besloot ik een poging te wagen. Aangezien ik altijd een kar vol haal, vereiste dat enig voorwerk. De gebruikelijke route in de winkel was niet meer de meest logische. Je pakt immers meteen alle boodschappen in, dus gaan de zware artikelen het eerst in de tassen. Daarom begon ik achter in de zaak bij zuivel en sap. De scanner stond in de daarvoor bestemde houder van het karretje, en ik zwaaide er de barcode van een pak melk langs. Geen sjoege, zelfs niet na drie keer swipen.

Een winkeljongen deed het voor: je haalt de scanner uit de houder, richt deze op de code, drukt, luistert of hij piept, en toetst dan in hoeveel pakken melk je koopt. Best veel handelingen. En dat kriskras door de winkel lopen kostte ook al extra tijd.

De grootste rampspoed voltrok zich bij de groente. Komkommers bijvoorbeeld scan je via een kaartje in het schap. Pas na twee minuten had ik dat door. Een tros bananen moet je zelf prijzen. Voor de ene weegkassa stond een rij onervaren scanklanten, die via diverse schermen het juiste product zochten, wogen en van een prijssticker voorzagen. Kortom, die eerste keer met scanner kostte het boodschappen doen mij de dubbele tijd.

De tweede keer ging het al iets sneller. Alleen bedacht ik mij bij het verlaten van de winkel dat ik wel mooi al die voetbalplaatjes en moestuintjes misliep. De derde keer verliep vlot. Althans het winkelen. Eenmaal bij de kassa haperde mijn betaalpas. Ik vroeg de servicebalie om hulp. Het bleek te gaan om een steekproef.

Een meisje kwam met een scanapparaat om vijf artikelen te turven. Ze deed dat voor het eerst en had veel tijd nodig. Vervolgens kwam er geen bon, essentieel om door het poortje te kunnen. Papier op. Ik was er helemaal klaar mee.

Tegenwoordig doe ik weer ouderwets boodschappen. En met mij steeds meer mensen, zelfs met een of twee artikelen. Ik begrijp dat heel goed. De caissière is een stuk sneller, en je houdt er nog eens iets aan over. 'U krijgt er een gratis paasstol bij, want die verkopen we niet meer. Fijne dag!'

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten