alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Drukte

  Column

Is het verbeelding, of wordt het overal drukker in ons land? Amsterdam mijd ik al jaren, en op feestdagen trek ik er liever niet meer op uit. Dus vertoefden we de week voor Pasen in Zeeland. Lekker rustig, dachten we nog. De Duitsers en Belgen komen pas als wij weer oostwaarts rijden. Dat bleek een misvatting.

Het was namelijk prachtig weer. En scholieren en senioren lijken tegenwoordig continue vakantie te hebben, dus het was knetterdruk aan de kust. In de strandtent van Renesse trokken we een sprintje naar de laatste stoelen, in Zoutelande bemachtigden we nog net de laatste gratis parkeerplek, maar in Domburg visten we achter het net. Geen doorkomen aan met de auto. In zulke gevallen passen we altijd plan B (tevens een handige tip!) toe: naar een chique hotel met eigen parkeergelegenheid. Wij zetten de auto neer bij het Badhotel anno 1866 en daar nuttigden we de lunch. In de ruime tuin kregen een heerlijk broodje voorgezet en dat kostte maar een euro meer dan elders in het dorp. De auto kon de hele dag blijven staan, voor nop. Niet alleen Zeeuwen zijn zuinig.

Acht jaar geleden, midden in de crisisjaren, bezocht ik rond dezelfde tijd Zeeland. De provincie ziet er nu echt anders uit. Bungalowparken rijgen zich bijna aaneen in het vlakke land, in winkelstraten is het steevast filelopen. Ondanks het koude water zijn zelfs de stranden medio april vol. Met Duitsers in kuilen (ja, die graven ze nog steeds), en met krijsende kinderen waarvan ik vermoed dat ze minimaal adhd én pdd nos hebben. Het is vol, het is lawaaiig. Aan het meegebrachte boek kwam ik nergens toe.

De laatste dag hadden we de Keukenhof gepland, maar die lieten we wijselijk links liggen. Grote kans dat we het terrein niet eens konden bereiken. Het werd Gorinchem, al een stuk rustiger dan de kust. En hoe meer we die laatste dag oostwaarts reden, hoe minder vol het werd. Althans op onze weghelft, want in tegenovergestelde richting stond het verkeer regelmatig stil. Toen ik thuis kwam, was ik moe. Moe van al die mensen en misschien ook wel een beetje van een te vol geplande week Zeeland.

Met Pasen kwam ik thuis. Eigenlijk dagen om de deur uit te gaan. Even overwoog ik nog het centrum van Enschede, maar met kermis en een kampioensfeest van FC Twente leek dat geen goed plan. Dus werden het twee dagen Hintergarten, heerlijk rustig en eindelijk tijd voor dat boek. Een ruisende branding klinkt weliswaar anders dan een pruttelende vijverpomp. Maar met af en toe de ogen dicht voelt de zon in Twente precies hetzelfde als elders in het land.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten