Logo thuisintwente.nl


Foto:

Column Rick Escher: Ontzag

  Column

I Love A Man In Uniform. Goed liedje van The Gang Of Four dat je veel te weinig hoort. Mannen, en vrouwen natuurlijk, ik heb ontzag voor ze zodra ze hetzelfde gekleed gegaan. Dat geldt voor agenten en militairen maar naar een stewardess zou ik ook goed luisteren ware het niet dat ik niet vlieg. Zou ik wel vliegen dan zou ik aan de lippen hangen van het cabinepersoneel. Mij wordt wel eens een autoriteitsprobleem verweten maar dat heeft ook zeker te maken met het feit dat mijn leidinggevenden nooit een uniform aanhadden. Of hebben.

Vroeger wilde ik in het leger. Soldaatje spelen was echt het allermooiste tijdverdrijf en mijn buurt leende zich prima voor de betere wargames. Bomen waar je in kon klimmen, daken van scholen die nog prima begaanbaar waren via een regenpijp, zandbakken die zich na enige noeste arbeid niet onder deden voor de Atlantikwall en struikgewas waar je prima in kon liggen om vervolgens de denkbeeldige vijand onder luid 'pang pang' geroep in een hinderlaag te laten lopen. Die struiken waren niet zelden ook bron van munitie voor de wapens die we hanteerden. Takken werden tot pijlen geslepen en de witte besjes pasten prima in de blaaspijp. Waren de besjes niet voorhanden dan nog geen probleem, we konden pijltjes draaien als de beste van oude Libelles en Margrieten.

Zoals de meeste jongens en meisjes uiteindelijk geen profvoetballer, paardrijdster, prinses, brandweer, agent of ridder zijn geworden zo ben ik nooit soldaat geweest. Een gebrek aan discipline en een vermeend autoriteitsprobleem zou een carrière binnen de krijgsmacht danig belemmeren. Geen uniform voor mij. Ik had me er al bij neergelegd.Tot dit jaar! De school van mijn zoon zocht klaar-overs! En nou weet ik ook wel dat dat oranje hesje niet echt een uniform is, maar dichterbij een uniform ga ik niet meer komen en dat hesje gaat mooi wel gepaard met een stopbord. Dat klaar-overen doe ik, en al die andere klaar-overs vrijwillig. Kost me een kwartiertje in de week en daarmee sta ik met zekerheid onderaan de vrijwilligersladder.

Ik ken er namelijk nogal wat want Metropool draait zowel in Hengelo als in Enschede voor een groot deel op vrijwilligers en deze mensen steken daar veel tijd en energie in. Het is mooi om te zien hoe zo'n grote groep mensen met nogal diverse achtergronden en interesses toch zo'n hechte club vormen. Muziek verbroedert zeggen ze wel eens en de vrijwilligers van Metropool zijn daarvan het levende en bruisende bewijs. Ze staan er altijd, en nooit alleen voor zichzelf. Nooit klagen, tomeloze inzet, onmisbaar. Diepe buiging.

In principe kan iedereen lid kan worden van die club vrijwilligers. Kost je niks, alleen tijd maar daar krijg je dan weer wel een hoop gezelligheid en soms vrienden voor het leven voor terug. En je ziet nog eens een tof concert. Aanmelden kan via de website van Metropool, daar is sowieso meer info te vinden, ook over wat je als tegenprestatie kan verwachten. Het is in elk geval de enige club mensen die ik ken waar ik ontzag voor heb, ook al dragen ze geen uniform.


Rick Escher is marketeer bij Metropool

Meer berichten