alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Thee-ater

  Column

Vaste lezers van deze column weten inmiddels dat ik frequent theaters bezoek, kriskras door heel Twente. Hoewel gevestigd in mijn eigen woonplaats, is het Wilminktheater verre van favoriet. Dat ligt niet aan de zaal, waar het als de airconditioning goed is afgesteld, prima toeven is. Het ligt ook niet aan de programmering of het personeel, maar puur aan het gebouw. Dat is ontworpen door een architect die waarschijnlijk zelf nooit een toneelstuk ziet.

Onlangs was het weer eens raak. Ik ging naar een bijna uitverkochte voorstelling. Het is dan steevast dringen geblazen. Voor die ene garderobe die zo ver mogelijk van de officiële ingang gesitueerd is, voor de weinige wc's die boven of beneden zijn verstopt, en vooral voor de bar.

In het Wilminktheater is koffie of thee vooraf bij de prijs inbegrepen. Op de begane grond, waar ik voor mijn zaalplek moest zijn, stond een baristakarretje. Daar hing een prijslijst aan. Voor wie echt lekkere koffie prefereert, schatte ik zo in. Ik wilde gratis theewater, maar dat mocht ik daar niet halen. Dus naar beneden, het theatercafé in. Daar bleken de tafels gereserveerd te zijn voor een bedrijf waarvan alle gasten nog moesten komen.

Dus weer naar boven, op zoek naar een drankje en een stoel. Zowaar bleek ergens tussen de entree en garderobe toch nog een bar te zijn die ik eerder over het hoofd zag. Maar die was een half uur voor aanvang van de show nog niet open. De baristaman kampte inmiddels met een technische storing en bood dus ook geen soelaas meer. Hij verwees wel behulpzaam naar boven, daar kon je eveneens terecht voor thee.

Ik bekeek de trap richting balkon. Drommen mensen gingen al naar boven, weinig kans dat ik daar met kokendhete thee ongeschonden doorheen zou komen. Dus opnieuw naar beneden, waar het theatercafé nog steeds akelig leeg was. Aan de bar werd ik dan ook meteen geholpen. Met twee glazen dampend water in de rechterhand, de theezakjes in de broekzak en de leuning in de linkerhand, beklom ik voorzichtig de trap. De paar mensen die mij tegemoet kwamen, signaleerden snel de ernst van de expeditie en maakten ruim baan.

Eenmaal terug op de begane grond begonnen we aan de thee, ergens staand nabij een raam met de minste kans op aanstoten. Een ouder echtpaar keek ons aan. "Waar heeft u die thee gehaald?", vroeg zij. Ik wees naar beneden. "Dacht ik al, daar begin ik maar niet aan. Veel te gevaarlijk." Bijna op hetzelfde moment schoof een jonge vrouw in onze richting, lurkend aan een pakje sap, meegebracht van huis. Wij keken naar haar, naar elkaar en dachten meteen: gouden tip!

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten