alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Vuurwerk

  Column

Een pak van mijn hart: na weken soebatten is er op het nippertje toch nog een deugdelijke vuurwerkpijlstandaard te koop. Geintje natuurlijk. Dat ding is straks weliswaar verplicht bij het afschieten van sierpijlen, maar wie controleert of zo'n standaard echt wordt gebruikt? De politie heeft er geen tijd voor, en BOA's wagen zich zonder pepperspray en wapenstok niet eens op straat. Bovendien zijn het doorgaans niet de liefhebbers van siervuurwerk die problemen veroorzaken. Dat zijn de jongens die al ver voor Sinterklaas illegaal gekochte Black Bulls en Salute Boxes afsteken.

Onlangs was er in mijn buurt uitslaande brand in een kinderopvang. De politie kondigde een onderzoek aan, maar omwonenden wisten wel beter. Elke avond hangt er een groepje rond te rotzooien. Gelooft iemand werkelijk dat zulke knapen straks braaf een van keurmerk voorziene vuurpijlstandaard aanschaffen?

Het is natuurlijk een triest gegeven, dat veel politieagenten en BOA's tegenwoordig al hopen op een regenachtige jaarwisseling, want minder incidenten. Sinds dit jaar moeten vrijwillige vuurwerkvrije zones die verder helpen voorkomen. Maar slechts een handvol gemeenten in ons land doet er aan mee. In Oost-Nederland is Borne de enige plaats. Buurten mogen zelf borden plaatsen in hun straat, op een pleintje of bij een kinderboerderij. Toezicht houden en handhaving is ook een taak van de initiatiefnemers. En daar wringt de schoen. Veel mensen voelen er weinig voor hun buren op hun (wan)gedrag aan te spreken. In Borne krijgen de mensen tips overtreders rustig te benaderen en hen te wijzen op de borden. Elke vorm van escalatie dient hoe dan ook vermeden te worden. Op deze manier doet het dorp in feite een beroep op normen en waarden, op het gezonde verstand van haar burgers. Dat is best bijzonder anno 2018.
Gelukkig is Borne een gemoedelijk dorp, waar oud en nieuw relatief rustig verloopt. En je mag zeker niet alle jongens die knallend door de straten struinen over een kam scheren. Zo zijn er in de Achterhoek nog hele volksstammen die, ver weg van bebouwing, in een weiland carbid schieten. En dan de volgende dag stoer met z'n allen een frisse nieuwjaarsduik nemen. Zo kan het gelukkig ook.

Zelf brand ik mijn vingers niet aan vuurwerk. Ik ben nog van de generatie dat er na bijna elke kerstvakantie wel een leerling op school verscheen die een vinger of oog miste. Vroeger was vuurwerk gevaarlijker, werd er flink mee geknutseld, waren er nog geen speciale brillen of vuurpijlstandaards. Nee, het enige dat volgende week bij mij knalt is de champagne. En dan kijk ik rond middernacht graag even naar wat de buurt de lucht in schiet. Met of zonder standaard.

Een fijne en veilige jaarwisseling gewenst.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten