Foto:

Column Sharon Ponsteen: Top 2000

  Column

Het is december en dat betekent dat we ons voorbereiden op de Top 2000. Althans, zo gaat dat bij ons in huis wel. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik zelf nooit een lijstje maak, ik kan domweg niet kiezen. Mijn vriend daarentegen is er altijd uiterst geconcentreerd mee bezig en weet elk jaar meestal zo'n twintig mooie nummers samen te stellen. Om er naderhand dan vaak achter te komen dat hij dat ene, nog betere, nummer is vergeten. Er zijn ergere dingen.

In de weken voorafgaand aan het jaarlijks terugkerende programma laat Radio 2 je alvast in de stemming komen. De meest prachtige nummers passeren de revue. Toen ik vorige week voor een afspraak in de auto richting Almelo zat, zette de dj van Radio 2 het nummer New York Minute in. Ondanks dat ik het nummer vaak genoeg heb gehoord, zat mijn lijf deze keer vanaf mijn tenen tot aan mijn kruin onder de bobbeltjes. Ik had kippenvel.

De radio dj vertelde dat je een New York Minute moet zien als de tijd tussen het moment dat een verkeerslicht op groen springt en het moment dat de persoon achter je begint te toeteren. Ik heb dat nooit geweten. Dat moment is een klein ogenblik en vaak dus minder dan een minuut. Nu valt dat gejaagde getoeter naar mijn idee in Twente nog wel mee, maar ik kan me er een voorstelling van maken hoe dat in een stad als New York moet zijn. 'Wat Don Henley ermee wil zeggen', vervolgde de dj, 'is dat in dat kleine ogenblik een heel leven kan veranderen; in a New York Minute everything can change.' En die introductie bracht mij van mijn stuk.

Vanaf het binnenrijden in Almelo tot aan de parkeergarage had ik precies genoeg tijd om het hele nummer van meer dan zes minuten af te luisteren. Diezelfde tijd had ik vervolgens nodig om bij te komen. Onderweg was ik een ambulance tegengekomen. Ik vroeg mij af wat de persoon die daar in lag te wachten stond. In één ogenblik was het leven van die meneer of mevrouw misschien wel nooit meer hetzelfde.

In gedachten ging ik terug naar de tijd dat ook mijn leven in een gevoelsmatig klein ogenblik veranderde. Toen iets meer dan vijf jaar geleden mijn toenmalige partner overleed aan de gevolgen van leukemie. De december die daarop volgde zag ik hoe mensen uren in de rij wachtten om eventjes in het Top 2000 café te mogen zijn. Ik kon er niets mee en vond dat hele eindejaar programma maar stom.
Toch leerde mijn huidige vriend mij de schoonheid van de Top 2000 weer zien. Muziek raakt, het brengt verdrietige, maar ook mooie herinneringen naar boven. Je kunt er op dansen, schreeuwen, janken en gillen. En dat is mooi.

Dit jaar maken we samen een lijst, met New York Minute er in. Om stil te staan bij iedereen die het afgelopen jaar in een New York Minute hun leven zagen veranderen. Maar misschien nog wel meer om stil te staan bij alles wat er nog wel is. En hoe we dat moeten omarmen en vieren. Want niets is vanzelfsprekend.

Sharon Ponsteen is schrijfster en woont in Twente

Meer berichten