Foto:

Column Sharon Ponsteen: Gebaande paden

  Column

Bal. Het was het eerste woordje dat ons zoontje kon zeggen. Toeval? Mijn vriend houdt nogal van voetbal en overal in ons huis liggen de ballen verspreid. Met zijn 1,5 jaar heeft ons zoontje al een aardig schot in de benen en hij wil niets liever dan een balletje trappen met zijn vader.

Mijn neefje van 2 daarentegen wordt helemaal gek als hij een crossmotor ziet en trapt, nadat hij op zijn speelgoedmotor stapt, altijd eerst even de motor aan. Met bijbehorend geluid. Zijn papa doet aan motorcross.

Waar en met wie je opgroeit is van grote invloed op hoe je je als persoon ontwikkelt. Speel je als ouders volleybal? Grote kans dat je kind eerst gaat volleyballen voordat het andere sporten uitprobeert. Heb je als ouders nooit gezeild? De kans dat je dan als jong kind wilt zeilen is klein. Simpelweg omdat je daar niet mee in aanraking komt.

Klinkt allemaal heel logisch, want als ouders wil je je kind een veilige haven bieden. En dat is vaak de omgeving waarin je zelf bent opgegroeid. Toch sturen we onze kinderen hiermee onbedoeld al een bepaalde richting op. En stoppen we ze in het keurslijf dat ons als ouders zo past.

Soms is het onwetendheid wat ouders tegenhoudt hun kind bij een vereniging in te schrijven. "Hockey, dat is toch alleen voor kakkers? Daar past mijn kind echt niet tussen hoor." Pardon? Wie bepaalt dat jouw kind daar niet tussen past en hoe definieer je eigenlijk een kakker? Als iemand van gegoede komaf met een aardappel in zijn keel? Beetje kortzichtig lijkt me en daarmee doe je menig hockeyvereniging tekort. Er lopen ongetwijfeld jongens en meisjes rond die in een achterstandswijk wonen, maar met een stick het hele veld aan kunnen. Ze komen er alleen niet. Of in elk geval niet zo vaak.

Soms en misschien zelfs nog vaker is het angst. Een beetje spannend is het voor ons als ouders ook wel. Want zeg nou zelf, het is niet heel prettig als je als ouder opeens scheidsrechter moet zijn terwijl je het hele spelletje niet snapt. Maar wat leren we onze kinderen daarmee? Dat als iets eng is je het maar niet moet doen? Hoe mooi zou het zijn als je je kinderen durft te laten ontdekken. Verschillende sporten laat beoefenen zodat zij zelf kunnen kiezen. Wie ze zijn en wat ze willen? Dat ze niet onze onvervulde dromen hoeven waar te maken. Want daarvoor hebben we ze niet op deze wereld gezet lijkt mij.

Heel eerlijk, als ons zoontje over een paar jaar vol enthousiasme op het voetbalveld staat, is dat vooral heel makkelijk omdat het bekend terrein is. Natuurlijk is het leuk als je kind iets doet waar je zelf ook veel plezier uithaalt. En natuurlijk zijn er ook kinderen die oprecht plezier hebben in de sport die hun ouders voor hen hebben uitgekozen. Maar laten we niet vergeten te kijken naar wat écht bij een kind past. En laten we onze kinderen nooit het gevoel geven dat ze binnen de door ons gebaande paden moeten blijven zodat ze hun verdere leven vol zelfvertrouwen tegemoet gaan en hun eigen perceptie van de wereld kunnen vormen. Een perceptie die zij op hun beurt ongetwijfeld weer door zullen geven aan hun eigen kinderen.

Sharon Ponsteen is schrijfster en woont in Twente

Meer berichten