Logo thuisintwente.nl


Foto:

Column Rick Escher: Money Changes Everything

  Column

Mijn zus is een paar jaar ouder dan mij en die was vroeger fan van Frank Boeijen, Doe Maar, Duran Duran en Spandau Ballet. In de woonkamer stond maar één platenspelertje die we moesten delen en daar ontstond wel eens ruzie over. Want dan wilde ik mijn enige plaatje van Henk Wijngaard draaien, maar dan stond er dus weer Spandau Ballet op. Het album True uit 1983 om precies te zijn.

Die plaat stond zelfs zo vaak op dat ik er zelfs liedjes van mee kon zingen. De gepolijste pop kon me niet echt bekoren. Maar ik kon het nooit winnen van mijn zus die een paar jaar ouder was en dus min of meer de baas over de platenspeler was. Uit pure frustratie heb ik toen maar drie keer hard op de plank geslagen waar de speler op stond terwijl Gold en True uit de boxjes schalden. Plaat direct onbespeelbaar, zus ziedend van woede.

Als ze me destijds voor De Rijdende Rechter had kunnen slepen dan had ze het vast gedaan. Het zou een boeiende aflevering hebben opgeleverd. Het is namelijk precies het kleinmenselijke leed waar het programma al jaren furore mee maakt. Ik kijk er graag naar. De frustraties over bomen die zon wegnemen, flikflooiende buren, rechten van overpad en trammelant over parkeerplekken zorgen vaak voor uiterst vermakelijke televisie. Het zijn echter kleine problemen vergeleken met de rechtszaken die artiesten tegen elkaar aanspannen.

Dat gaat vaak om geld of naamgebruik. Mijn lievelingsbandje, The Smiths, zullen nooit meer in de originele bezetting samen spelen omdat de bassist en de drummer vonden dat ze wel recht hadden op wat meer royalty's, ze voelden zich belazerd door vooral zanger Morrissey. Die zaak wonnen ze destijds glansrijk en terecht denk ik, maar door het winnen van die zaak was een reünie definitief van de baan. The Smiths hebben een nummer dat Money Changes Everything heet en dit geval klopt dat dus ook als een bus.

Er zijn nog veel meer voorbeelden: Brian Wilson, de geniale songschrijver van The Beach Boys mag niet optreden onder die naam. Nog schrijnender is de broedertwist die inmiddels al jaren woedt bij de broers Campbell van UB40. Die spreken elkaar dus al jaren niet meer vanwege geld en vanwege de strijd die er is over welke broer nou het meeste recht heeft op de naam UB40. Een vete die ook de ooit eensgezinde fanschare verdeeld in een kamp Ali en een kamp Robin. Zonde, want beide acts zijn niet zo goed als de som der delen.

Tony Hadley, die ooit zanger van Spandau Ballet was, heeft zijn portie ook gehad. Hij zong op alle hits maar de songschrijvers van de band, de broertjes Kemp, hebben het recht op de naam en spelen ook nog altijd met een nieuwe zanger die niet half zo goed is. Tony mag dus maar minimaal refereren naar zijn oude bandmakkers. Wel mag hij nog al die oude hits zingen en dat gaat hij op 22 februari doen in Hengelo. Dan ook werk van zijn onlangs verschenen soloplaat. Hij is nog altijd fantastisch bij stem dus dat wordt een mooie avond.

Ik neem denk ik mijn zus maar mee als ze zin heeft. Goedmakertje voor het vernielen van haar plaat. We hebben het inmiddels al jaren bijgelegd, zonder tussenkomst van een rechter overigens.

Rick Escher in marketeer bij Metropool

Meer berichten