Logo thuisintwente.nl


Foto:

Column Sharon Ponsteen: Fees

  Column

De laatste week van de bouwvak staat hier ongeveer symbool voor feest. Hier is Hellendoorn, maar het had ook zomaar een ander dorp kunnen zijn. De zomerweken staan namelijk bol van de dorps- en zomerfeesten. Feesten waarvoor mensen van heinde en verre naar hun geboortedorp komen. Waar vrijwel iedereen zijn vakantie om het feest heen boekt. Dat je vervolgens elke dag tegen dezelfde koppen aankijkt, maakt niet echt iets uit. Het is een soort reünie waarbij je aan het einde van de avond allemaal uit volle borst het plaatselijke volkslied meezingt. Althans, zo gaat dat in Hellendoorn wel.

'Cheerio, cheerio, in Heldern doar zingen we zo.'

Nu kan ik zeggen dat ons Helders Fees het allermooiste feest is, maar dan ben ik als echte Heldersen wellicht wat bevooroordeeld. Bovendien ben ik sinds een aantal jaren geen échte Heldersen meer, nu ik in een dorp verderop in het Nijverdalse woon. Hoewel ons huis 'aan de goede kant van het spoor' staat, is dat voor de oudere garde nog steeds zo'n beetje hetzelfde als vloeken in de kerk. En voor een deel van de jongere garde trouwens ook.

Het maakt mij niet zoveel uit. Ik mag dan misschien geen échte Heldersen meer zijn, het gevoel zit er nog steeds. En dus kijk ook ik elk jaar weer uit naar het Helders Fees. Dat kan ook niet anders. Je groeit er mee op. Je begint op de kermis en als je oud genoeg bent voor je eerste biertje schuif je door naar de feesttent. Als je dan nog iets ouder bent, blijf je in die tent tot je er bij neervalt.

Letterlijk.

Jarenlang zaten mijn ouders in de Oranjevereniging, de organisatie achter het feest. Weken van tevoren stond het huis vol met dozen en andere prullaria. Voor dag en dauw stonden ze op om de boel feest klaar te maken. Waar mijn vader, samen met een team vrijwilligers, het feestterrein in orde maakte, stond mijn moeder als een malle T-shirtjes te strijken of blokjes kaas en worst te snijden. Voor de paar honderd vrijwilligers die het feest tot zo'n succes maakten.

Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan. Tenminste, niet echt. Hoe bijzonder het is dat verenigingen een dergelijk feest elk jaar weer tot zo'n succes weten te maken. Terwijl ik aan de andere kant van de bar sta om mijn zoveelste drankje op te halen, hebben zij bloed, zweet en tranen in het organiseren van dit feest zitten. Schuiven zij voor even hun eigen plezier opzij om duizenden anderen een fantastische week te bezorgen.

Ik heb mijn ouders niet opgevolgd. Ik ben er denk ik ook geen type voor. Maar misschien wordt het wel eens een keer tijd dat ik mij als vrijwilliger in ga schrijven. Zonder hen geen feest. Eén ding weet ik wel. Als ik deze week uit volle borst het Helders volkslied mee brul, hef ik mijn glas op al die vrijwilligers. 'Cheerio, cheerio, Joa, Heldersen willen we zijn!' Bedankt!

Sharon Ponsteen is schrijfster

Reageer als eerste
Meer berichten