Logo thuisintwente.nl


Foto:

Column Sharon Ponsteen: Spelletje

  Column

'Maak je toch niet zo druk. Het is maar een spelletje.' Een opmerking die me tot op de dag van vandaag niet in dank is afgenomen. En hoewel ik nog steeds geen insider ben, weet ik nu dat het een van de domste opmerkingen was die ik kon maken.

We hadden het over voetbal. En dan niet over het WK, waar op dit moment duizenden uitzinnige fans op de tribune zitten (behalve wij). Het ging over de plaatselijke voetbalclubs. Waar voetballers zich met ziel en zaligheid inzetten. Zonder dat ze ervoor betaald krijgen. Over clubs die drijven op de krachten van vrijwilligers. Omdat zij zo'n groot hart voor 'hun cluppie' hebben.

Het begint allemaal bij de mini's. Kleine jongens en meisjes die dromen van een carrière als Messi of Martens. Zij (en vaak hun ouders ook) weten dan nog niet dat dat slechts weggelegd is voor de lucky few. Maar wat doet het ertoe? Er is hoop. En dus wordt er elke week keihard getraind. In outfits van FC Barcelona of Real Madrid. Voor het hogere doel. Of gewoon voor het plezier, in voetballen of in het plukken van grassprietjes. Er staan ouders uit alle gelederen fanatiek aan te moedigen langs de lijn. Op de vroege zaterdagochtend, met een bakkie koffie in de hand.

Mooier wordt het niet.

Uiteindelijk maakt het geen bal uit of het hoogste niveau gehaald wordt. Natuurlijk is winnen belangrijk, maar er wordt met een team ergens naartoe gewerkt. Successen worden gevierd en van jongs af aan wordt geleerd met teleurstellingen om te gaan.

Laat ik vooropstellen; Ik weet niks van voetbal. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Maar de laatste jaren krijg ik er, mede door een voetbalgekke schoonfamilie, steeds meer van mee. Ik zie de gezelligheid in de kantines, waar slap geouwehoerd wordt, maar waar ook jonge jongens wat ongemakkelijk een arm om een teamgenoot heenslaan als een belangrijke wedstrijd verloren is. Ik zie een plek waar ze de meest gezellige feesten vieren, maar waar ook hechte voetbalvriendschappen worden gesmeed.

Ik heb trainers en spelers zien huilen van blijdschap of teleurstelling, maar altijd gedreven door passie voor de sport en 'hun cluppie.' Ik heb een elftal horen spreken op een begrafenis van hun veel te vroeg overleden voetbalmaat. 'Voor altijd onze nummer 9.'

Hoezo, het is maar een spelletje?

Ik ben geen teamsporter, nooit geweest ook, maar stiekem hoop ik dat onze kleine jongen van dit spelletje gaat houden. Of van een andere sport in teamverband. Daar is volgens mij nog nooit iemand slechter van geworden. Als er nu iemand tegen mij zegt: 'Het is maar een spelletje', dan zal ik mijn meest verontwaardigde blik geven en zeggen: 'Jij hebt er echt geen verstand van he.'

Sharon Ponsteen is schrijfster en woont in Twente

Meer berichten