Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Groene vingers

  Column

Voor de duidelijkheid: ik ben dol op mijn tuin. Maar die tuin is er wel voor mij, ik ben er niet voor dat stukje groen. Al wordt alles regelmatig bijgehouden, zelfs in het hoogseizoen wil ik er niet meer dan een paar uur per week aan kwijt zijn. Dus sproei ik zelfs in deze droge tijden minimaal. Het in april nog zo groene gras oogt nu als een dorre steppe. Het is survival of the fittest: gaan planten dood, dan gaan ze eruit. Zo simpel is het.

Vol verbazing kijk ik dan ook rond in tuinen van echte liefhebbers, mensen die hun ziel en zaligheid in hun eigen 500 vierkante meter van deze aardbol leggen. Open tuinendagen bieden een geweldige kans bij wildvreemden rond te neuzen. Doorgaans zijn dat vriendelijke gepensioneerde paren, die in identieke Groei & Bloei-shirts gestoken halve dagen doorbrengen met composteren, wieden, verspenen en wat nog meer nodig is om zo'n weelderig minipark in stand te houden.

Tijdens zo'n open tuinendag doe je al snel zes of zeven adressen aan. "Wat voor tuin heeft u?" is meestal de openingsvraag van de trotse gastheer cq gastvrouw. "Wel groen, maar lang zo mooi niet als deze", is mijn standaardantwoord dat altijd succes oogst. En nog ongelogen ook trouwens. Want deelnemers aan open tuinendagen zijn zich natuurlijk heel bewust van de drommen mensen die hun aangeharkte perkjes kritisch monsteren, of vragen stellen over soorten en verzorging. Dus zijn ze tiptop voorbereid. "Kan die struik tegen strenge vorst?" "En hoe lang bloeit die anjer? O, het is geen anjer, wat dan wel?"

Nog afgezien van het feit dat er in mijn tuin weinig te wandelen valt, zou ik nooit al die mensen over de grasmat willen hebben. Dat dacht ook een tuinliefhebber in Borne, die echter wel graag bij anderen inspiratie opdeed. "Uiteindelijk besloot ik toch maar mee te doen aan een open tuinendag. Dat bleek zo leuk, dat ik nu elk jaar van de partij ben. We kregen laatst liefst 120 bezoekers."

De overtreffende trap van tuinliefde ontmoette ik onlangs op de veerboot vanuit Newcastle. Een groep Nederlanders keerde terug van een tuinenrondreis door Engeland. Je pikte ze er zo uit. Daar waar de meeste opvarenden zich naar de pub spoedden om 'Amarillo' mee te brullen met de entertainer die die avond het drankverbruik moest stimuleren, zochten de tuinmensen elders aan boord een rustig plekje. Daar bestudeerden ze alvast hun boeken en brochures om ideeën op te doen voor hun tuin.

Ach, wie weet wordt tuinieren ooit een echte hobby. En sluit ik mij ook aan bij een groenevingersclub.

Zo over een jaar of tien, vijftien.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Reageer als eerste
Meer berichten