Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Krokodillen

  Column

Paarse krokodillen, ze bestaan nog. Onlangs kwam ik er in korte tijd liefst drie tegen.

De eerste trof ik op het spoor. Ik had een dagje Amstedam gepland, met zo'n goedkoop Kruidvatkaartje. Omdat het treinverkeer tussen Apeldoorn en Amersfoort stil lag, nam ik de route via Zwolle. In zo'n blauwnettrein die overal stopt. Kom je nog eens in Almelo De Riet, Wierden en Raalte. Vanaf Zwolle ging het naar Almere en Amsterdam.

Een NS-conducteur die tijdens dat tweede traject van mijn expeditie mijn kaartje controleerde, deelde mij mee dat ik niet had ingecheckt. Dat had ik wel, op station Enschede. En aangezien ik een dagkaart zonder bestemming had, leek het mij onzin overal langs poortjes te swaffelen. Fout fout fout. Ik was van blauw- op geelnet overgestapt en volgens de rood aanlopende conducteur, boos over zoveel onnozelheid, zou ik in Amsterdam niet meer van het perron kunnen komen zonder de noodknop ('de blauwe, want de rode kost je 150 euro') in te drukken. Ik haalde mijn schouders op. Eenmaal in Amsterdam hield ik het kaartje voor een willekeurige paal -ping!- en was ik alsnog incheckt in een gele trein. Vervolgens liep ik zo weer -ping!- door het volgende poortje naar buiten.

De tweede paarse krokodil kwam voorbij op televisie. Het programma 'Van onze centen' besteedde aandacht aan de kunstwerken langs Cultuurmijl Enschede. De meeste waren mij nog nooit opgevallen, zoals de geluid producerende metalen ronde bakken die ik altijd voor vuilnistonnen aanzag, maar waarvan ik nooit het deksel kon vinden. Ook was er het object witte lelie. Een halfrond huisje waar je met z'n tweeën op een bankje kunt zitten. Niemand behalve presentator Kees Tol doet dat nog, sinds dat kunstwerk vooral als urinoir en afwerkplek wordt gebruikt. Het programma legde de vinger op de zere plek: Enschede had vele tonnen gemeenschapsgeld in kunst geïnvesteerd, maar onderhield die kunst niet.


De meest opmerkelijke paarse krokodil hoorde ik onlangs op een buurtborrel. Het gebeurde op het altijd drukke en onoverzichtelijke Koningsplein in Enschede. Daar werd iemand van de sokken gereden. Vervelend, maar gelukkig gebeurde het pal voor de hoofdingang van het ziekenhuis. De onfortuinlijke wandelaar had iets gebroken. Enkele personeelsleden van het MST spoedden zich naar buiten om eerste bijstand te verlenen. Hup, in de rolstoel of op een brancard en linea recta het ziekenhuis in, zou je denken. Maar nee, zo werkt dat niet. Het protocol gaat voor. Dus belde een omstander 112. Na 20 minuten reed de ambulance voor. Deze kwam helemaal van de achterzijde van het MST. Daar werd de gewonde uiteindelijk ook afgeleverd. Van dit verhaal werd zelfs ik even stil.


Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten