Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Vondeling

  Column

Een half uur. Langer was het niet dat ik boodschappen deed. Bij thuiskomst lag er een katje voor de garagedeur. Ik trachtte het diertje in beweging te krijgen, het reageerde nauwelijks. Nadat ik het overeind tilde zakte het direct door de pootjes. Dit was beslist foute boel.
Het leek mij haast onmogelijk dat het beestje, zo te zien een bejaarde poes, op eigen kracht mijn oprit had bereikt.

Zou iemand een ziek dier te vondeling hebben gelegd, wetende dat ik mij wel over de anonieme patiënt zou ontfermen? Of nog erger, had het onder de motorkap gezeten? De avond tevoren was ik teruggereden uit Zuid-Limburg, en je hoort soms van die horrorverhalen.

Die bewuste zaterdagochtend was het vrij druk in mijn straat, maar buren en postbode hadden niets opgemerkt. Ik liet het zwervertje met rust, wellicht zou het weer naar zijn eigen huis gaan. Een uur later zat zij er nog. Ik bracht water en voer naar buiten, ze schrokte het naar binnen. Het viel op hoe mager en moe ze was.

Een rondgang door de straat en oproep via de buurtapp bleven zonder resultaat. De enige optie was de poes asiel te verlenen.

In de garage richtte ik een veilige, warme en vooral rustige plek voor haar in. Ze lag nauwelijks op de deken of viel meteen in diepe slaap. "Die is totaal uitgeput", constateerde een buurman toen hij een kattenbak bracht. "En als ze zo hongerig was is ze niet gedumpt, maar heeft ze waarschijnlijk al een poos gezworven."

De eerste dagen bleef het katje slapen, en -heel fijn- goed eten en poepen. Als ik haar aaide liet ze dat gelaten toe. Pas aan het einde van dag drie scharrelde ze wat rond. Dag vier begon ze zich te wassen en kreeg ze interesse voor de omgeving. De zon scheen, dus liet ik haar buiten. Ze genoot van de warmte en liet zich graag knuffelen. Ik was verkocht: zou deze poes dakloos blijken, dan had ik er een huisdier bij.

Maar eerst bracht ik de kleine asielzoeker naar het dierenopvangcentrum. Ze bleek gelukkig gechipt en geregistreerd, en afkomstig uit een aanpalende wijk. Voor mensen een gemiddelde wandeling, voor een 15 jaar oud katje een wereldreis. Nog geen half uur later had ik de eigenaar aan de telefoon. Die reageerde dolblij, hij had na zo'n twee weken vermissing de hoop al opgegeven haar ooit nog terug te zien.

Nog dezelfde dag werden baasje en beestje herenigd. Het was een ontroerend moment, zo'n stoere vent die met tranen in de ogen het kwetsbare katje liefdevol op zijn schouder legde en intens genoot van haar gespin.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten