Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Klasgenoten

  Column

Na 44 jaar geen contact kreeg ik onverwacht een e-mailtje van een vroeger vriendinnetje van de lagere school. Of ik zin had in een borrel met nog een paar oud-klasgenoten. Leuk, was mijn eerste reactie. We e-mailden wat heen en weer en al snel ontstond het idee meer mensen op te sporen. Uiteindelijk werden ruim twintig zesdeklassers van de Enschedese Europaschool, jaargang 1974, getraceerd.

We troffen elkaar op een zaterdagmiddag. Van te voren had ik bedacht dat het twee kanten kon opgaan. Of je had elkaar na zo'n lange periode totaal niets te vertellen, of je pakte de draad gewoon op, alsof er niet bijna een halve eeuw tussen zat. Het werd dat laatste.

Een aantal mensen herkende ik direct, aan met name heren die inmiddels hun haardos kwijt waren moest ik de naam vragen. We begonnen met elkaar te praten en hielden dat ruim zes uur vol. Hoe wonderlijk, er was meteen, een klik.

De meesten van ons zaten zes of zelfs acht jaar bij elkaar in de schoolbanken. In een nog zo prille levensfase waarin iedereen een heel klein wereldje had, dat vooral bestond uit huis, school en buurt. Die ingrediënten deelden we destijds intensief met elkaar. Er werden dan ook vooral herinneringen opgehaald aan de schoolreisjes, de moeders die thuis op ons wachtten met een glas ranja en een dropje, en de huizen waarin we woonden. Die waren dikwijls zo klein dat we ons er nu over verbazen dat daar een heel gezin in paste.

We bespraken de afwezigen - zeker vijf kinderen van toen waren al overleden - en vertelden over middelbare school, studie, werk, privéleven. De een voer vele jaren op cruiseschepen de wereld rond, de ander kwam zijn geboortestad nauwelijks uit. De een betrok een kleine flat, de ander kocht een herenhuis van de ouders van Joran van der Sloot. Velen trouwden én scheidden, en menigeen kreeg het nodige lief en leed voor de kiezen.

Maar al met al was eigenlijk iedereen 'goed' terechtgekomen, concludeerden we. "Een solide bouwjaar", merkte iemand op. "Wij waren geen achterbankgeneratie, maar pakten al van jongs af aan. Op zaterdag thuis helpen, en per fiets op schoolreis naar Ruurlo." Inderdaad, maak daar nu maar eens 10-jarigen blij mee!

Die schoolreisjes konden we ons slechts herinneren, want niemand die er ook maar een enkele foto van had. Enkele oude klassenfoto's waren er wel, nu op diverse mobieltjes. Net als pagina's uit poëziealbums. Een inmiddels grijze man keek tevreden rond en liet zich spontaan ontvallen: "Nooit geweten dat wij zó'n leuke klas hadden."

Een ding deelden wij die dag collectief: de spijt dat we niet veel eerder een dergelijke reünie hielden.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten