Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: IJsbloemen

  Column

Skigriep, schaatskoorts... als het maar een beetje wintert breken in Nederland opeens allerlei nieuwe ziekten uit. Ik zie het volop om mij heen, al dat zenuwachtige getuur op smartphones naar de meerdaagse weersverwachting. Gaat het vriezen? Hoe lang en hoe hard?

Gelukkig heb ik van die winterziekten nooit al te veel last. Die immuniteit werd opgebouwd in de vroegste kinderjaren. In de houten schuur achter ons huis hingen enkele paren Friese doorlopers, destijds al beslist museumwaardig. De eerste winter dat ik kon lopen schuurde mijn vader de ergste roest er een beetje af. Vervolgens werd ik bij de dichtstbijzijnde vijver losgelaten. Na twee slagen zaten de antieke doorlopers al aan de zijkant van de schoenen. Het was meer strikken dan schaatsen, en dus niet leuk. Jaren later was er een herkansing.

Na twee slagen zaten de antieke doorlopers al aan de zijkant van de schoenen

Ik kreeg kunstschaatsen die wel op hun plek bleven zitten. Plus een abonnement op de ijsbaan. Maar zelfs deze investering maakte in mij geen nieuwe Atje Keulen-Deelstra (voor jongere lezers: Ireen Wüst) los. Het bleef bij veel vallen en opstaan, en ook dan is de lol er snel af.

Skiën ging iets beter. Dat leerde ik op latere leeftijd dankzij een baan in het toerisme. Elk seizoen reisde ik op kosten van de baas naar de mooiste skioorden. Daar kreeg ik met dank aan knappe privéleraren de beginselen van het slalommen redelijk onder de knie. Zwarte piste werd het nimmer, maar zonder beenbreuken een bergje afdalen lukte behoorlijk. Verliefd op wintersport werd ik echter nooit.
Zodoende behelp ik mij al jaren met de Nederlandse kwakkelwinters. Want dat zijn het toch, laten we eerlijk zijn. Zelfs een weekje 'Siberische' nachtvorst levert nauwelijks een fatsoenlijke ijslaag op meertjes en sloten op. En misschien is dat maar goed ook. Het lijkt namelijk dat we steeds minder tegen een beetje kou kunnen. Zes graden vorst? Dat wordt de auto in plaats van de fiets.

Het zal ook met onze goed verwarmde huizen te maken hebben. Wie heeft er 's morgens nog ijsbloemen op de ruiten? Witte ademkringetjes bij het opstaan? Niemand toch?

Pubers van nu kunnen zich bij al dat winterleed van weleer totaal niets voorstellen. Zijn er ook niet op voorbereid. Zo klaagde een dochter van een vriendin vorige week over de kou. Geen wonder, ze droeg een dunne broek met daaronder heel lage hippe sokjes die een stuk been bloot lieten. In februari! Ik adviseerde haar een extra maillot en dikke wollen kousen. "Ja duh, ik ga niet voor gek lopen", was het commentaar. "Dan moet je ook niet zeuren en gewoon op de fiets stappen", antwoordde ik. "Stevig doortrappen, word je vanzelf wel warm." Ze vertrok, dik ingepakt maar met blote enkels. Ik keek haar na en kreeg het er al bijna koud van. Dat hield ik maar voor me.


Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten