Logo thuisintwente.nl


Column Rick Escher: Lul-niet-lollie

  Column

Ligt het nou aan mij of gebeurt er in Hengelo nog niet zo veel rondom de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart? Ik lees eigenlijk dagelijks een krant, ook de lokale, en buiten de deelname van de PVV aan de carnavalsoptocht in Glanerbrug is me nog niet zo veel opgevallen.

Maar het kan dus ook aan mij liggen. Vroeger woonde ik in de binnenstad en liep ik eigenlijk elke zaterdag wel even door het centrum. Rond de verkiezingstijd kon je dan geen 10 meter lopen zonder een verkiezingsprogramma in je hand te krijgen. Of een ballon of vlaggetje. Ik zag er schijnbaar nog erg jeugdig uit destijds. Afgelopen zondag ik liep even door de stad (en die koopzondag is toch een behoorlijk heet hangijzer geweest de afgelopen raadsperiode) en heb geen ballon gezien tot spijt van mijn zoon, die dol is op ballonnen. Nou is het misschien nog even wennen, campagne voeren op zondag, maar ik had de voorstanders in elk geval wel verwacht, zo ruim een maand voor de verkiezingen. Maar ik vind ze dus stil, de lokale politici.

Nee, dan de concertgangers. Die hoor je het hele jaar door. En dan het liefst pontificaal voor de neus van iemand die zich daar enorm aan ergert. Want het is ergernis nummer 1 van alle concertbezoekers: oeverloos geouwehoer van anderen tijdens een concert. Volgens de wat oudere concertgangers gebeurde dat vroeger nooit, en gebeurt het ook alleen in Nederland. Er is zelfs een internationale uitdrukking voor: The Dutch Disease. Gelukkig is er misschien eindelijk een remedie tegen het gewauwel door concerten namelijk de lul-niet-lollie.

Die lollie geef je dus aan iemand die aan het praten is tijdens een concert. Ludiek, maar ook een beetje potsierlijk vind ik. Een goed geplaatst 'ssssst' werkt vaak net zo goed is mijn ervaring. Ik vind het ook nog wel verschillen per concert, of zelfs per moment. Is de zanger net bezig met een gevoelig en klein liedje dan zit ik ook niet te wachten op het verhaal van mijn buurman over zijn pas aangeschafte nieuwe grasmaaier. Komt de grasmaaier voorbij tijdens een harde gitaarsolo dan vind ik het al iets minder storend. Het verhaal over je grasmaaier komt echter het best tot zijn recht buiten de zaal.

Hou een beetje rekening met een ander, en vraag gewoon vriendelijk of iemand wat stiller kan zijn. Werkt bij mij altijd. En vaak is het gewoon stil. Onlangs bij David Ramirez (man met gitaar) nog kon je een speld horen vallen. Dat dwing je als artiest ook af denk ik. Ik ben dus nog niet overtuigd van die lollie maar als het een doorslaand succes wordt slik ik al mijn scepsis in, want ik gun iedereen een mooie concertervaring.

Ik zou trouwens wel graag een paar van die lul-niet-lollies willen hebben. Kan ik ze uitdelen aan de leden van het college op het moment dat er een verkiezingsbelofte niet wordt nagekomen. Maar ik eet ze het liefst zelf op.

Rick Escher is marketeer bij poppodium Metropool

1 reactie
Meer berichten