Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: huismuis

  Column

Vlak voor de kerstdagen was het weer zover. Kater Willem kroop 's avonds trots door het kattenluik naar binnen met een dikke muis in zijn bek. Hij liet het beestje los om er mee te spelen. Zoals gebruikelijk pakte ik een plastic opbergdoosje en opende de jacht. Waar ik normaliter binnen enkele minuten zo'n muis in het bakje heb zitten, lukte dat dit keer niet. De muis vloog achter de stereotoren, onder de piano, en liet zich niet vangen.

Geen nood, dacht ik nog, morgen is er weer een dag. Dat bleek een misvatting. Toen ik 's morgens de huiskamer binnenliep, zat de muis midden op de parketvloer. Hij keek mij met pientere kraaloogjes aan en maakte geen aanstalten tot vertrek. Willem zette een sprint in en dat hielp. De muis rende richting kerstboom, de kat er achteraan. De schrik sloeg mij om het hart. Ik kreeg meteen visioenen van Tom & Jerry-achtige tekenfilms, waarin muizen hoog de boom in rennen, met de kat in het kielzog. Ik bereidde mij al voor op een vallende boom en grote ravage. De boom hing helemaal vol, niet met goedkope plastic Action-exemplaren, maar vooral met unieke, door kunstenaars gemaakte creaties die soms wel tien euro per stuk kostten. Gelukkig ging het goed. Willem hield zich in en sloop slechts even rond de stam. Na enkele minuten staakte hij de jacht.

De muis zocht opnieuw zijn heil achter de piano. Wat nu? Ik wilde hem liever niet meer richting kerstboom zien gaan, met al die snoeren die uitnodigden tot knaagwerk. Een val zetten? Dat was toch wel erg in strijd met de kerstgedachte. Voeren dan maar, teneinde het beestje ervan te weerhouden zelf op zoek te gaan naar proviand.

Zo kwam het dat ik elke dag een vel papier onder de piano schoof, met daarop een jampotdekseltje water en een stukje kaas. Wat eet zo'n muis eigenlijk nog meer? Geen idee. Waarschijnlijk was hij afgekomen op het vogelvoer in de tuin, dus dat maar geprobeerd. En warempel, hij smulde van het vogelzaad, de vogelpindakaas en stukjes vetbol.

Inmiddels zijn we enkele weken verder. De huismuis is er nog steeds. Geef hem eens ongelijk, zo lekker warm en droog en elke dag een gevarieerde maaltijd voor zijn snuit. Ik ben aan hem gehecht geraakt. Soms zie ik hem langs de muren schuifelen, soms hoor ik hem alleen maar trippelen.

Maar hij moet toch een keer de deur uit. Over enige tijd begin ik aan de traditionele voorjaarsschoonmaak. Dan gaat de piano van de muur en jaag ik hem naar buiten. Al zal ik de huismuis in het begin best een beetje missen.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten