Logo thuisintwente.nl


Column Rick Escher: Kleine zaaltjes

  Column

Ik hou van kleine zaaltjes. Om naar bands te kijken dan bedoel ik. En of die zaaltjes zich nou bevinden in een modern poppodium of in een jongerencentrum maakt me niet zo veel uit. Het gaat er niet om hoe smerig een zaal ruikt, in welke vorm van afbladdering het behang zich bevindt, of je het biertje in een flesje of uit de tap krijgt en ook niet of zo'n zaaltje nou propvol staat of dat er drie man en een paardenkop staat te koekeloeren. Het gaat om de charme van zo'n zaaltje, aftands of hagelnieuw, en niet onbelangrijk, om de bands die je er kan zien en de mensen die er naar komen kijken.

Die mensen, dat zijn de fijnproevers, de figuren die ook op hun veertigste nog met een bandshirtje lopen met het logo van een gezelschap waar nog nooit iemand van heeft gehoord buiten zijzelf, die precies de namen kennen van alle drummers die The Ramones hebben gehad, die hun neus ophalen voor De Oor maar Pitchfork gebruiken als muzikaal kompas en die tijdens de zomer minimaal 6 kilo kwijtraken omdat ze absoluut niks willen missen op de festivals en dus van tent naar tent rennen om the next best thing te zien.

De ietwat elitaire figuur die ik hierboven schets ben ik uiteraard niet zelf. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een broertje dood heb aan rennen, ik wel gewoon De Oor lees, slechts twee voormalige drummers van The Ramones kan opnoemen en er ook gewoon voor uitkom dat ik kan genieten van muziek die niet heel pretentieus of uitgesproken moeilijk is. Zet Fiesta Mexicana van Rex Gildo op en ik hang zingend in de kroonluchter. Die zaaltjes staan dan ook niet enkel vol met de hoofdcommissarissen van de muziekpolitie maar vooral met liefhebbers.

Van die figuren die wel eens iets nieuws willen zien, of helemaal wild zijn van een bepaalde subcultuur of niche. De spanning bij het bijwonen van die concerten in kleine zaaltjes, buurthuizen en woonkamers is soms voelbaar. Je bent samen lid van een soort rebellenclub, sommige leden ken je inmiddels want de club is niet zo heel groot, maar even zo vaak ken je de overige leden alleen van gezicht.

Overwinningen met je club (lees: waanzinnig optreden) vier je samen, tegenvallers gaan mee in de evaluatie. Vieren en evalueren gebeurt niet zelden met een goed glas in de hand en duren daardoor vaak langer dan verwacht.

De bands en artiesten die het werk moeten leveren variëren nogal maar hebben vaak één ding gemeen: heilig vuur. Voor deze artiesten nog geen grote videoschermen, limousines en de M&M's zitten nog gewoon ongesorteerd in het zakje, als ze überhaupt al in de kleedkamer aanwezig zijn. Zelfs een kleedkamer is voor deze zich het-snot-voor-de-ogen werkende kunstenaars geen garantie. Hele tours worden gespeeld op een strikt dieet van macaroni, bami, tonijn uit blik, patat en bier. Ze staan ook wel eens in Metropool, in kleine zaal Het Paradijs, en de dank is soms groot als ze tot de conclusie komen dat er een kookploeg is die lekker en gezond voor ze kookt, er een warme douche is en er zelfs een wasje kan worden gedraaid.

Die dankbaarheid en dat heilige vuur vertaalt zich vaak naar toffe optredens waar soms nog jaren over wordt nagepraat. Oscar & The Wolf, Muse, Nirvana, U2, Metallica, Tool, The Roots, Rammstein... allemaal begonnen in kleine zalen, soms zelfs hier in de buurt te zien en nog altijd praten mensen die er bij waren erover. Ook stof tot napraten hebben en meedelen in het euforische gevoel dat een topshow van een wat onbekendere grootheid teweeg kan brengen?

Dan hier een paar tips! Op 13 januari Luwten, Tusky en EUT in de kleine zaal van Metropool, David Ramirez op 4 februari, Lee Bains III & The Glory Fires op 11 februari (CCR met een punk inslag!) in het café van Metropool en in Innocent geweldige stoner op 2 maart met Anciients en Black Wizard.

Rick Escher is marketeer bij poppodium Metropool

reageer als eerste
Meer berichten