Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Stil in mij

  Column

Telefoonhijgers, bestaan die eigenlijk nog? Onlangs moest ik er aan denken, nadat ik door heftig hoesten mijn stem totaal kwijtraakte en aan de telefoon alleen nog een obscuur gefluister kon voortbrengen.

Het is een rare gewaarwording, communiceren zonder geluid. Zeker als je dat gedwongen zwijgen voor het eerst meemaakt. Menigeen in mijn omgeving had er al eerder ervaring mee opgedaan. "Duurt een paar dagen, dan is het voorbij", klonk het opbeurend. Daar hield ik mij dan maar aan vast, twee dagen was wel te overzien. Het werden echter twee weken.

Enfin.

Het voorval bood een bijzondere gelegenheid eens kennis te maken met de wereld van mensen die stom geboren zijn. Ik begrijp nu een beetje tegen welke dagelijkse problemen zij aanlopen. De supermarkt bijvoorbeeld. Winkelen ging prima, afrekenen iets minder. De caissière vroeg of ik een kassabon, koopzegels en ovenzegels wenste. Ik schudde ja, nee en ja, maar ondertussen was zij al met de kassabon bezig en zag ze mij niet. Verstoord keek ze me aan en herhaalde de vraag, nu zo luid dat de halve winkel kon meeluisteren. Aan mijn oren mankeert echter niets. Toen ik opnieuw wilde knikken draaide ze het hoofd weer weg om de volgende klant in de rij te begroeten. Ik was het zat, klopte op de balie en ving eindelijk haar aandacht. Pfff, wat een beproeving.

Hoe bel je de huisarts als je stem weg is?


Contact opnemen met de huisarts was ook al zo'n ding. Dat kon alleen telefonisch. Natuurlijk stuurde ik een e-mail, alleen bleek die slechts eens in de zoveel dagen gelezen te worden. Dat schoot niet op. Dus toch maar gebeld en gefluisterd, wat zeer slecht voor de stem bleek te zijn. Tja, wat moet je dan?

Ook heel vervelend: in gezelschap kun je niet meedoen. Vooral discussieonderwerpen bleken een ramp, je wilt van alles roepen maar het lukt niet. Frustrerend, vermoeiend, gewoon zwaar balen.

De mobiele telefoon, die ik normaal zoveel mogelijk terzijde leg, bood in stille tijden uitkomst om het meest noodzakelijke te appen. Nog beter verliep het één communiceren met vrienden. De één had aan een half gebaar genoeg, de ander begreep mij pas na een volgeschreven vel papier. Maar zittend naast elkaar op de bank, schijfblok erbij, lukte het redelijk. Alle bezoekers vonden het in elk geval een grappige gewaarwording. Ik praat namelijk erg graag, nu konden zij eens honderduit vertellen zonder enige interruptie van mijn kant.

Inmiddels ben ik weer bij stem. Het zou leuk zijn als die vrienden snel terug komen om de conversatie op gelijkwaardig niveau af te ronden. Die kans lijkt echter klein. Ze weten namelijk dat ik nog heeeel veel schade heb in te halen.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten