Logo thuisintwente.nl


Foto: Tineke Klamer
Foto: Tineke Klamer (Foto: Rick Escher)

Column Rick Escher: Lanegan

  Column

Ik heb kort oog in oog gestaan met Mark Lanegan. Met enigszins knikkende knieën. Al sinds hij zanger was van The Screaming Trees volg ik Lanegan zo goed en zo kwaad als het kan, want de output van deze boom van een zanger is immens te noemen. Een gesigneerd exemplaar van een album zou niet in mijn platenkastje misstaan en de kans om een krabbel van hem te bemachtigen doet zich voor als hij op Crossing Border in Enschede speelt .


Van te voren heb ik aan de organisatie gevraagd of Lanegan gaat signeren maar daarover valt geen uitsluitsel te geven. Plaat klaargelegd maar in de hectiek van de dag vergeet ik dat ding en sta ik met lege handen in Enschede.


Na een geweldig optreden begin ik mezelf toch enigszins te vervloeken en sla ik mezelf minimaal drie keer voor het hoofd vanwege het thuis laten van de plaat want Mark gaat dus signeren. Nou wil het toeval dat er ook een platenboer staat, pal naast de merchstand van Lanegan. De platenboer in kwestie heeft echter nadrukkelijk de instructie gekregen om geen platen te verkopen omdat de man zelf er met zijn merchandise staat. Begrijpelijk, de schoorsteen in huize Lanegan brandt harder zonder de tussenkomst van de platenboer. Toch trek ik de stoute schoenen aan en benader de verkoper op de uiterste hoek van zijn winkeltje op nog geen 5 meter van meneer Lanegan.


"Nee, kan echt niet, en heb je gezien hoe groot die knakker is", hoor ik de verkoper in kwestie zeggen. Tuurlijk. Ik heb net een uur met open mond naar die imposante verschijning gekeken en Lanegan lijkt me geen type waar je mee in een worsteling wil komen. Na enig aandringen en nadat ik zo ongeveer geld in de broekzak van de verkoper heb gewurmd verzamelt deze de nodige moed en begint te wroeten in een aantal dozen onder de tafel. Een hagelnieuw, geseald exemplaar van Bubblegum wordt naar boven getoverd. Inmiddels wordt het gewroet met argusogen gadegeslagen door Lanegan en zijn entourage.


Na de geheime transactie begeef ik met een drafje naar de steeds korter wordende rij. Met nog drie mensen voor me realiseer ik me dat het plastic nog om de plaat zit, hét bewijs van mijn frauduleuze handeling en de broodroof die ik pleeg. Vliegensvlug verwijder ik het plastic en prop het in mijn broekzak waarna ik prompt in de ogen kijk van de reus met de bariton. "Hello. Where did you get this", zijn de eerste woorden die ik hoor. Ik stamel dat het exemplaar uit mijn persoonlijke collectie komt, hetgeen ook waar is natuurlijk, al is het wel net toegevoegd aan diezelfde collectie. "Well, you take good care of your records son", grijnst Lanegan en zet zijn krabbel.

Ik weet tot op de dag van vandaag niet of de zanger mijn bedrog door heeft gehad. Misschien vraag ik het hem wel op 21 november als hij in Metropool speelt. Maar ik denk het niet, ik wil namelijk nog wel een krabbel op een plaat en ik weet inmiddels dat hij sporadisch nog signeert na optredens. En van een blauw oog wordt niemand mooier, zelfs ik niet.


Rick Escher is marketeer bij Metropool

reageer als eerste
Meer berichten