Logo thuisintwente.nl


Foto: Franklin Veldhuis

Column Alice Plekkenpol: Bejaardenhuis

  Column

Op de hoek van de straat waar ik woon staat een bejaardenhuis. Althans, zo heette dat nog bij de opening, twintig jaar geleden. Destijds zei ik grappend: "Als ik later oud en krakkemikkig ben, schuifel ik er zo met de rollator binnen." Inmiddels weten we beter. Bejaardenhuizen zijn afgeschaft en ouderen moeten zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Of ze willen cq kunnen of niet.

Hoewel Rutte III ons anders wil doen geloven, is die gedwongen zelfstandigheid lang niet altijd een zegen. Eenzaamheid en verwaarlozing liggen op de loer, zie ik vanaf de zijlijn.

De afgelopen decennia bezocht ik regelmatig familie, buren of kennissen die een appartement in een bejaardenhuis hadden betrokken. Of dat nu in Goor, Haaksbergen, Oldenzaal, Borculo of Enschede was: allemaal waren ze blij de stap gezet te hebben. Een vroegere buurvrouw, die haar dagen in de erker van haar woning sleet, bloeide bij Livio zelfs geheel op. Onaangekondigd koffie drinken kon niet meer. Haar agenda vermeldde per week meer activiteiten dan ze voorheen in een jaar had. Bloemschikken, tai chi, sjoelen, zelfs op ruim 80-jarige leeftijd voor het eerst naar een zwembad: ze vond het allemaal geweldig. Andere senioren waardeerden de mogelijkheden tot contact: wil je een praatje, ga je naar de huiskamer. Heb je daar geen zin in, dan blijf je lekker thuis.

Die keuze is er niet meer. Een oom van mij kwijnde recent weg, terwijl hij midden in zijn stadje woonde. Hij viel precies tussen alle veranderingen in. Toen hij nog naar een zorgwoning mocht, wilde hij niet. Toen hij graag wilde, mocht hij niet meer. En dus trok het leven de laatste jaren aan hem voorbij, letterlijk. Ik vroeg hem eens of er soms nog iemand langs kwam. "Ja, wel langs, maar niet binnen", antwoordde hij, wijzend op de kring lege stoelen in zijn woonkamer.

Uiteraard heeft het sluiten van bejaardenhuizen te maken met centen, zoals altijd. Alleen wie minstens 3.000 euro per maand kan ophoesten, kan nog terecht in een kleinschalige particuliere villa met ae of ck in de naam. Dat vind ik dieptriest. Want wat is er eigenlijk mis mee om belastinggeld uit te geven aan goede tehuizen? Laat ik toch altijd gedacht hebben dat juist een beschaafd land hoort te zorgen voor de zwakkeren in de samenleving, kleine kinderen en hoogbejaarden voorop.

Heel voorzichtig lijkt inmiddels een kleine kentering merkbaar. Er komt extra budget voor verpleeghuizen, de wijkverpleegster stijgt in aanzien. Ik hoop dat onze politici nog meer tot inkeer komen. En dat er over een jaar of dertig weer gewoon bejaardenhuizen zijn. Daar schuifel ik dan graag rond. Zet die sjoelbak maar vast klaar!

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

reageer als eerste
Meer berichten