Logo thuisintwente.nl


Column Alice: Het is weer een beetje normaal

Ootmarsum was het reisdoel op tweede pinksterdag. Musea en terrassen gingen die dag weer open, die kon ik daar mooi combineren. Om 12.00 uur stond ik als eerste bezoeker voor de deur van het openluchtmuseum. Een veilige locatie in coronatijd.

Ik had gereserveerd, maar dat hoefde niet. Iedereen die zich aan de kassa meldde bleek welkom. Daarna meteen het terras van de naastgelegen bierbrouwerij op. Ook hier deden ze niet aan reserveringen. De tafels stonden ver uit elkaar, er was plek zat, zoek maar uit. Het meisje van de bediening informeerde ietwat bedeesd naar onze gezondheid, en nam meteen de bestelling op. Die ze gewoon op tafel zette en contant afrekende.

Elders in het stadje had de lokale horeca gezamenlijk een formulier laten drukken waarop terrasklanten hun telefoonnummer, verblijfsduur en gezondheidstoestand konden noteren.  Gecontroleerd werd dat niet. Reserveren was overbodig, ook in het centrum was overal wel een tafel vrij. Alles verliep gemoedelijk. Dat vonden ook de middenstanders, die zich zeer negatief uitten over de maatregelen van de gemeente. Het centrum was afgesloten met hekken, looproutes dwongen bezoekers in een bepaalde richting, en op elke straathoek stond een werkloze handhaver. Wij komen regelmatig in Ootmarsum, maar troffen het zelden zo rustig als deze tweede pinksterdag. Kleding passen in een winkel? Alle hokjes vrij. Rondneuzen in een galerie? Graag hoor. “Wij zijn erg boos over al die hekken”, vertelde een galeriehoudster. “Natuurlijk weet je nooit van tevoren hoe druk het wordt, maar doorgaans komen hier veel ouderen per e-bike. Zij stappen even af, drinken iets en gaan weer verder.”

Een dag later zat ik met collega’s op een terras in Hengelo. Daar ging het er heel anders toe. Geen vragen maar ook geen menukaart. Die was verstopt op een bloempot met QR-code. Bestellen moest aan een loket, je kreeg een zoemer mee die afging als het eten klaar was, en dan kon je het ophalen. Gelukkig brachten de jonge obers, die moeiteloos met vier borden draven, onze lunch. Hadden we die alle negen opgehaald, dan liepen er onnodig veel mensen rond. Een aandachtspunt.

Na een aantal terrasbezoeken vind ik die nietszeggende gezondheidsvragen het meest opmerkelijk. Zelfs in het ziekenhuis doen ze er aan mee. Ben je gezond? Moet je hoesten? Ben je in aanraking geweest met coronapatiënten? Gewoon op alles het gewenste antwoord geven en je kunt door. 

Het deed mij even terugdenken aan jaren geleden, toen ik een rondreis door China maakte. Daar heerste op dat moment Sars. Vragen werden nergens gesteld, maar door heel het land stonden op drukke punten gezondheidsinspecteurs. Op alle treinstations en luchthavens werd bij passagiers met een contactloze thermometer de temperatuur gemeten. Wie ziek oogde of een flinke hoestbui kreeg, al was het maar vanwege hooikoorts, mocht de trein niet in. Streng, maar het werkte prima. Sars kwam toen het land niet uit.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Gewoon het gewenste antwoord geven en je kunt door

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden