Logo thuisintwente.nl


Maaike Ouboter staat zaterdag 16 november met 'Voordat de tijd ons inhaalt' in de Kleine Willem in Enschede. (foto: Merlijn Hoek)
Maaike Ouboter staat zaterdag 16 november met 'Voordat de tijd ons inhaalt' in de Kleine Willem in Enschede. (foto: Merlijn Hoek) (Foto: Merlijn Hoek)

Maaike Ouboter trakteert De Kleine Willem op haar nieuwe theaterprogramma

Enschede - Maaike Ouboter kiest in haar nieuwe theaterprogramma Voordat de tijd ons inhaalt voor de puurste vorm waarin een muzikant zich kan tonen: helemaal alleen, zonder andere muzikanten op het toneel. Alleen zijzelf met haar gitaar en piano. Haar liedjes. Haar verhalen. Verder niets.

Natuurlijk, ze heeft de beschikking over een regisseur, een lichtplan en er is een decor. Maar verder zullen Maaike en haar publiek het samen moeten uitzoeken. Het is een nieuwe stap voor de 27-jarige singer-songwriter na zes roerige, soms bizarre, soms sprookjesachtige jaren – sinds zij doorbrak op televisie met Dat ik je mis.

De geboren Goudse toerde door Nederland, trad overal en nergens op, maakte twee succesvolle albums en organiseerde haar eigen mini-popfestival. Dan is natuurlijk de vraag: hoe nu verder? Het antwoord is: Voordat de tijd ons inhaalt. Hierin is ze de nieuwe en de oude Maaike Ouboter ineen. "Toen ik dit theaterprogramma ben gaan maken, heb ik mezelf twee vragen gesteld. Ten eerste: waarom schrijf ik eigenlijk liedjes? En ten tweede: waarom heb ik de behoefte om die liedjes op het toneel met mensen te delen?

Had je het nodig om jezelf die vragen te stellen?
"Blijkbaar. Ik durf het eigenlijk amper toe te geven, maar dat komt omdat ik het optreden en het liedjes schrijven op een gegeven moment niet meer zo leuk vond. Die zes jaar waren zo intens. Mensen wilden zo veel van me. Ik was zelf ook nogal druk met wat ik allemaal wél en vooral niét wilde zijn. Het was echt heel jammer want dit is geen vak dat je moet doen als je het niet leuk vindt. Het moet met hart en ziel, anders werkt het niet. Het is een vak om snel veel geld te verdienen, je moet je er vol instorten om er iets moois van te maken."

En daarom vroeg je jezelf: waarom wíl ik dit?
"Zes jaar geleden werd ik ineens bekend met Dat ik je mis. Sindsdien heb ik twee albums gemaakt en heel veel opgetreden. Er zijn zo veel dingen gebeurd, en alles is zo nieuw. Toen het zich allemaal ontwikkelde had ik ook wel door dat het tamelijk bizar was, maar het ging gewoon zo. Maar van een afstand kan je er anders naar kijken, dan heb je meer overzicht. Nu zie ik dat het echt heftig is geweest. Het begon allemaal met Dat ik je mis. Dat is een heel emotioneel liedje. Veel mensen vonden ineens dat ze ineens iets van me moesten vinden. Velen hadden ook het idee dat ik ze kon helpen om het leven te begrijpen terwijl ik er zelf geen zak van begreep! En nog steeds niet! Maar toen zéker niet. Tussen je eenentwintigste en je zevenentwintigste weet je nog niet precies wat je wil met je leven. Dat zie ik ook bij mijn vrienden. En dan ben ik ook nog eens een twijfelaar bij uitstek. Ik kan alles tot in den treure nuanceren. Echt."

En juist in die tijd werd je geleefd door alles wat er gebeurde.
"Ik kreeg heel veel lieve, goed bedoelde adviezen maar ik heb gewoon de tijd nodig om dingen te laten rijpen. Dan doe ik heel lang niks en bedenk ik uiteindelijk zelf wat ik wil. Zo gaat het ook met liedjes: heel lang denk ik dat er helemaal niks komt, en dan schrijf ik ineens de ene na de andere. Dat zijn doorgaans de dingen die dicht bij mijn hart liggen."

Heb je ook nog gedacht dat je niet altijd dat meisje van Dat ik je mis, dat ene gevoelige liedje, wilde blijven?
"Daar heb ik denk ik het langst mee geworsteld. Maar het hoort erbij. Het hoort bij mij, dat heb ik inmiddels heel goed door. Ik heb de afgelopen jaren heel erg mijn best gedaan om een ander soort liedjes te schrijven, die over andere dingen gaan. Al is dat voor een buitenstaander misschien niet eens precies te duiden. Laatst zei iemand tegen me: 'Iedereen heeft een thema waar hij áltijd op terugvalt'. Afscheid nemen, missen, verlies accepteren. Misschien zijn dat wel de thema's die nou eenmaal bij mij horen."

Zijn dat ook de dingen waar mensen je op aanspreken als ze hopen dat jij ze kan helpen?
"Mensen storten regelmatig hun verhaal bij mij uit. Er wordt nou eenmaal veel met het leven geworsteld. Dat maakt het zwaar, maar het geeft ook de bevestiging: dit soort thema's spelen nou eenmaal. Er kwam een keer een vrouw naar me toe: 'Sorry mag ik je wat vragen?' Ik: Ja natuurlijk. Zij: 'Leven. Hoe dóe je dat?' Hoe kan ik daar nou antwoord op geven? Ik moest er bijna om lachen. Ik wei maar dat ik het een goede vraag vond, maar dat ik er zelf helaas ook nog niet uit was."

Wat vinden mensen in jouw liedjes?
"Mensen zijn me heel dankbaar dat ze troost vinden in mijn liedjes. Dat is fantastisch. Ik vind het ook geweldig om anderhalf uur lang die troost te kunnen bieden op het toneel. Natuurlijk heb ik ergens een stem in mijn hoofd die constant zegt: Zó belangrijk ben je ook weer niet. Even dimmen! Die stem zit soms in de weg om gewoon dankbaar te zijn voor het feit dat mensen gekomen zijn om naar mij te luisteren. Ik hoef dat niet te bagatelliseren."

Ook wel spannend om dat nu helemaal in je eentje te gaan doen.
"Het is heel direct. Ik zie de emotie bij de mensen. Laatst zag ik dat iemand moest huilen. Daar moet ik me echt voor afsluiten. Want meestal ga ik zelf ook huilen als ik iemand anders zie huilen. Ja, dat ik die liedjes nu helemaal alleen ga spelen voelt voor mij als het begin van een nieuw hoofdstuk."

Voordat de tijd ons inhaalt is zaterdag 16 november om 20.30 uur te zien in de Kleine Willem. Kaarten kosten 17,50 euro en zijn verkrijgbaar via de website www.wilminktheater.nl

Meer berichten