Rudy (Ruhi Unsurorlu) is helemaal op zijn plek bij de Weerselose Markt. Dat combineert hij met zijn baan als magazijnbeheerder bij Witte van Moort in Vriezenveen. Foto's: Hammink & De Planthof
Rudy (Ruhi Unsurorlu) is helemaal op zijn plek bij de Weerselose Markt. Dat combineert hij met zijn baan als magazijnbeheerder bij Witte van Moort in Vriezenveen. Foto's: Hammink & De Planthof (Foto: )

Rudy's positieve levensinstelling: 'Ik ben geen Turk en ook geen Nederlander. Ik ben mens, die drietalig spreekt en leeft'

Twente - Een bijzondere Almeloër is Rudy (Ruhi Unsurorlu) zonder enige twijfel. Hij spreekt vloeiend Nederlands, Twents en Turks al naar gelang met wie hij praat. Hij werd geboren in 1962 in Adana in Turkije en kwam in 1967 met zijn ouders en twee broers en één zus naar Almelo, waar even later ook nog zijn jongste zus het eerste levenslicht zag. Dat hij privé het nodige voor de kiezen zou gaan krijgen, kon hij toen nog niet weten. Zijn positieve levensinstelling heeft hem samen met zijn vrouw Nesrin - die hij 38 jaar geleden trouwde in zijn geboortestad en meenam naar Twente - er doorheen gesleept.

Rudy: "Ik ben geen Turk en ook geen Nederlander. Ik ben mens, die drietalig spreekt en leeft. Almelo is helemaal mijn stad geworden. Ik heb nooit anders gekend, Ik heb altijd in fijne buurten gewoond en heb altijd goede contacten gehad met iedereen in mijn omgeving. Ik voel me hier ontzettend welkom en thuis."

Zijn grote uitlaatklep is zijn handel op de Weerselose Markt in combinatie met zijn huidige baan als magazijnbeheerder bij Witte van Moort in Vriezenveen. Beide functies ziet hij als een geweldige uitdaging. Hij maakt graag contacten met alle collega's zowel in Vriezenveen als Weerselo, waar op de werkvloer net zo vaak Nederlands als Twents de voertaal is en, als het voor de handel in Weerselo moet, zelfs ook wat Duits.

Zijn positieve, progressieve en ondernemende instelling heeft hij overduidelijke van zijn vader. Die besloot midden jaren zestig te kiezen voor het avontuur in Nederland en vond er werk als textielarbeider in de Stoomspinnerij Twenthe in Almelo. Hij woonde de eerste jaren zonder zijn familie in Casa Cortina voor Turkse gastarbeiders. Na enkele jaren vond hij een onderkomen in een woonwagen naast het Christelijke Lyceum in de Haghoek en liet zijn gezin met Ruhi overkomen uit Turkije.

"We kregen al snel heel goede Nederlandse buren als vrienden, die ons als kinderen meenamen naar de speeltuinen in de omgeving en we gingen naar de kleuterschool in de wijk. Zo integreerden we al snel en toen we ons later vestigden aan de Rohofstraat kwam ik terecht op de lager school Prinses Irene. Dat beviel mij uitstekend, net als mijn twee jaar oudere broertje Suleyman. Maar toen ik overging naar de derde klas werden wij verplicht door de gemeente om voortaan onderwijs te volgen aan de Jan Ligthartschool aan de Hoornbladstraat. Voor de Turkse leerlingen in het lager onderwijs was er speciaal een Turkse leerkracht aangetrokken. Mijn vader was het er volstrekt niet mee eens omdat hij het heel erg slecht vond voor onze integratie, waarmee het net zo goed ging. Hij probeerde het eerst te voorkomen, maar kreeg toen een geldboete opgelegd door de gemeente."

Zo kwamen Rudy en Suleyman samen terecht op de Jan Ligthartschool in een andere hoek van de stad. Met een bus werden ze 's morgens vroeg als eersten van huis opgehaald om een lange rit door alle uithoeken van de stad te rijden om samen met de bus vol met 36 andere Turkse kinderen naar de Lighthartschool te rijden en aan het eind van de middag maakten ze dezelfde rit in omgekeerde volgorde terug. "Zo maakten wij elke dag verplicht van alle leerlingen de langste rit heen en terug. Op school volgden wij alle lessen samen met de Nederlandse kinderen, behalve als de Nederlandse les begon, dan moesten wij verplicht naar de Turkse les. Dat was uiteraard helemaal niet goed voor onze ontwikkeling voor de toekomst in Nederland. Gelukkig was het na twee jaar afgelopen met die verplichting en omdat ons gezin inmiddels aan de Ariënshof woonde verkasten wij naar de Kerkelandenschool."

Aansluitend kwam Rudy eerst op de Rietmavo, maar stapte één jaar later over naar de ATS aan de Veldkersstraat, waar hij zijn diploma haalde als automonteur. Aansluitend vond hij werk vanaf 1979 bij kabelbedrijf Twentevin in Apeldoorn. "Wij waren inmiddels verhuisd naar de Goedharthof en mijn vader stelde ons allen voor de keuze: doorstuderen of aan het werk. Ik koos voor het laatste en reisde korte tijd iedere dag op en neer.''

Vanaf begin januari 1980 kon Rudy aan de slag als voorwerker bij Bolletje. Ik ben ernaast gaan studeren en behaalde achtereenvolgens MBO3 en MBO4. Na Bolletje werkte ik vanaf 2007 bij ETC aan de Planthofsweg. Helaas moest ik er 2015 uit vanwege een reorganisatie met het ontslag van 326 mensen door het instorten van de wereldhandel voor centrifuges voor uraniumverrijking. Gelukkig vond ik eerst weer een baan bij de Zwanenberggroep voor zeven maanden in Lichtenvoorde en aansluitend kwam ik in dienst bij Witte van Moort."

Verdriet

Met zijn vrouw Nesrin woonde hij eerst aan de Meindert Hobbemastraat, later aan de St. Josephstraat en negentien jaar geleden kochten ze hun huidige woning aan Eerde in de Schelfhorst. Ze kregen er drie kinderen, maar tot hun grote verdriet stierven er twee: Bircan stierf bij de geboorte in 1998 en broertje Danyel stierf op de verjaardag van zijn oudere broer Benyamin (18) op 29 augustus 2011 op 10-jarige leeftijd aan een longontsteking. Met Benyamin gaat het gelukkig uitstekend. Hij studeert ITC aan het ROC in Almelo.

De bordercollie van het gezin loopt in de tuin en kwispelt. "Hij is onze uitlaatklep, omdat hij veel beweging nodig heeft." Rudy, Nesrin en Benyamin laten hem elke dag regelmatig uit in de groenrijke omgeving van De Schelfhorst. Plots begint de parkiet in de gezellige huiskamer te fluiten. Het betekent de aankondiging van de thuiskomst van zoon Benyamin van school. Die kan met hem lezen en schrijven. Hij laat zich graag door hem vastpakken en op zijn handen wast de vogel zichzelf graag onder de kraan in de keuken: zowel een vredelievend als kolderiek gezicht!


Ieder weekend kijkt Rudy met plezier vooruit naar zijn handel op de Weerselose Markt. Daar begon hij een kleine dertig jaar geleden mee op bescheiden schaal met de verkoop van kleding als T-shirts en blouses. Al spoedig kwam daar meer handel bij, zowel in kleding maar ook in speelgoed en tal van elektronica. Met de komst van winkeltjes in de grote overdekte markthal trok hij zo'n vijftien jaar geleden naar binnen en breidde hij zijn handel behoorlijk uit met veel meer speelgoed, elektronische sigaretten, dekens in allerlei soorten en maten, poetsdoeken en tal van andere textielsoorten. Maar vooral werd Rudy ook bekend als de specialist in batterijen, waarvan hij letterlijk hele ladingen inkoopt en zoals al zijn producten voor zeer scherpe prijzen aanbiedt. Hij bestiert zowel een winkel als enkele kramen daarvoor met een groot assortiment met tal van spullen. Het trekt veel kopers en ook bouwde hij door de jaren heen een vaste klantenkring op.
Goed opgevangen

In de zwarte periodes van zijn leven werd hij door collega's, klanten maar vooral ook door de exploitanten van de markt erg goed opgevangen. "Dat heeft mij nog sterker aan de Weerselose Markt verbonden. Ik ga er iedere week met heel veel plezier naar toe. Er hangt een hele goede sfeer en de onderlinge contacten zijn heel bijzonder. Veel van de collega's vielen door de jaren weg. Wie ik vooral ook mis, is de oprichter van de markt: Hendrik Busscher. Met die man kon ik geweldig opschieten. Hij gunde mij van alles en bood mij regelmatig iets aan. Het is echt een gemis voor de markt dat ook hij er niet meer bij mag zijn…"
De Almelose Rudy bij zijn winkel op de Weerselose Markt.

Meer berichten