alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column Alice Plekkenpol: Boom weg

De jaarwisseling overleefde hij nog. Daarna was het snel gebeurd. Een grote zaag maakte een vroegtijdig einde aan het leven van de prachtige kastanjeboom voor mijn huis. Ik was op dat moment niet huis, maar buurtbewoners stuurden verontruste appjes. Geheel onverwacht kwam die executie niet. Al in september zag ik op een slechte dag dat er een groot roze kruis op de boom stond. Zo'n fel gekleurd omen voorspelt doorgaans niet veel goeds.

Nog diezelfde dag nam ik contact op met de gemeente Enschede. Ik diende een bezwaarschrift in tegen het kappen van de boom en bleef meerdere keren mekkeren en jammeren. Met mij begreep niemand in de straat waarom juist die kastanje omgehakt moest worden. Het was de mooiste, grootste en meest vruchtdragende boom in de hele straat. Oké, de bast liet hier en daar een beetje los. Maar een mens met huidschilfers geef je toch ook geen spuitje?

Een venijnig schoorsteen- brandje zou wel leuk zijn

Mijn klachten werden wel beantwoord door de gemeente. Sterker, geheel onverwacht kwam er een vriendelijke ambtenaar aan de deur om mij persoonlijk uit te leggen waarom de kastanje het veld moest ruimen. "Door het loslaten van de bast verliest de boom kracht en kan hij onverwacht zo een keer omvallen." Dat kon ik moeilijk geloven. In een niet ver verleden botste twee keer een auto tegen die boom. Beide keren gaf de boom geen krimp, de auto's daarentegen liepen behoorlijke deuken op. Bovendien was er, zelfs bij storm, nog nooit een tak afgebroken.

Toch volhardde de gemeenteman in zijn voornemen de boom te kappen. "En die van uw buren ziet er ook niet best uit, dat kan wel eens de volgende zijn", voegde hij er aan toe. Daar zullen mijn buren niet blij mee zijn, die hebben destijds mede vanwege de fraaie kastanjelaan hun woning gekozen.

Het pijnlijke is dat er niets voor de gekapte bomen terugkeert. Eerder legden al zon negentig kastanjes in mijn straat het loodje, daar werden slechts dertig andere bomen voor teruggezet. Bij mij gebeurt dat al niet meer, het geld is op.

Ondertussen vermoed ik dat ergens een ambtenaar de rest van de winter zijn haard stookt met mijn kastanjeboom. Dat doet best pijn, want een boom die twintig jaar voor je huis staat, daar krijg je toch een band mee. Vanaf de eerste hete zomer heb ik er emmers water naar toe gebracht, al fluisterend "Drink maar boompje, daar groei je van."

Heimelijk hoop ik dan ook dat het met dat stoken niet helemaal goed gaat. Er hoeft niet direct een woningbrand uit te breken, maar een venijnig schoorsteenbrandje zou wel leuk zijn. Als een soort laatste, ultieme wraak van de gekapte kastanje.

Alice Plekkenpol is journalist en woont in Twente

Meer berichten