Logo thuisintwente.nl


Artikel 1: transgenders ervaren dagelijks weerstanden

TWENTE - De Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB) is onlangs uitgebreid. De rechten van onder meer transgender-personen zijn expliciet in de wet opgenomen.

Wat zijn transgender-personen? Soms komt het voor dat mensen uiterlijke kenmerken vertonen van (en geregistreerd staan onder) het ene geslacht, maar dat hun innerlijk daarmee niet overeenkomt. De afgelopen dertig jaar heeft in Nederland een ontwikkeling plaatsgevonden waardoor transgenders door middel van intensieve psychologische begeleiding en hormonale therapie beter dan voorheen voorbereid worden op een definitieve geslachtsveranderende operatie.
Voor die operatie beleeft de transgender echter een coming-out. Zowel in de familiesfeer, op het werk en op straat manifesteert men zich dan al conform het gewenste geslacht. Dit levert maar al te vaak problemen op. Buren die luid en duidelijk laten weten er niet van gediend te zijn. Werkgevers die de keuze van hun werknemer niet (willen) begrijpen, noch accepteren. Scheldpartijen van volkomen onbekenden op straat. Of wat te denken van de transgendervrouw die haar telefoonabonnement wilde opzeggen en ontdekte dat dit niet mogelijk was, omdat het nog geregistreerd stond onder haar oude (mannelijke) identiteit die inmiddels niet meer bestond?
Onderzoek wijst uit dat transgenders meer dan gemiddeld last hebben van werkloosheid, vooroordelen, depressies en eenzaamheid. Hoe tolerant wij in Nederland vaak ook lijken, deze groep mensen ervaart dagelijks weerstanden waar menigeen geen weet van heeft.

Een treffend voorbeeld haal ik uit mijn eigen leven. Begin jaren negentig was ik werkzaam in een organisatie waar Joost* mijn collega was, een jonge zachtmoedige man. Op een gegeven moment vertrouwde Joost mij toe dat hij op het punt stond een geslachtsverandering te ondergaan. Jarenlange depressies en het gevoel niet te kunnen zijn wie hij daadwerkelijk was hadden hem hiertoe laten besluiten. Van zeer nabij heb ik het hele proces kunnen volgen: vanaf de eerste gesprekken met de psychologen (zeer belangrijk om in te kunnen schatten of iemand echt in staat is de gevolgen van deze beslissing te overzien en of die wens reëel is) tot aan de uiteindelijke operatie en alles wat daartussen zit. De pijnlijke ontharingssessies. De hormoontherapie waardoor haar gevoelsleven compleet op de kop stond. De reacties van buren, collega's maar ook van de medewerkers in winkels waar zij al jaren kwam. Het bureaucratische geworstel met allerlei instanties. Meer dan eens putte deze hele periode, die al met al zo'n 3 jaar in beslag nam, haar emotioneel volkomen uit.
Toen ik mijn oma in Limburg bezocht in het kader van een verjaardag, vertelde ik hierover tegen mijn familie. De reacties waren, zacht gezegd, wisselend. Mijn ooms en tantes reageerden merendeels afwijzend en vol afkeer. Maar mijn oma, geboren in 1903, die haar gezin van uiteindelijk 17 kinderen door de economische crisis van de jaren '30, de Tweede Wereldoorlog én de wederopbouw had geloodst, reageerde als volgt: "Ach jongen, vroeger waren die mensen er ook al. Wat ben ik blij dat zij tegenwoordig kunnen worden geholpen…".
Als u in uw omgeving iemand kent die worstelt met dit probleem, denk dan aan de wijze woorden van mijn oma zaliger.
(* de naam Joost is gefingeerd uit privacyoverwegingen)

reageer als eerste
Meer berichten