Foto:

Column Rick Escher: Dansen als Keith Flint

Op 23 maart draai ik een keer plaatjes in Metropool in Hengelo. Dat doe ik wel eens vaker maar dan gaat het vooral om nummers uit de jaren tachtig tijdens Tjolk Everything 80's. Deze keer gaat het om nummers uit de jaren negentig en de jaren nul tijdens 90's Vs. 00's: Battle Of The Deacades. De grootste hits uit het laatste decennium van de vorige eeuw en het eerste decennium van deze eeuw komen in de mix voorbij in de grote zaal van Metropool, het alternatieve en meer obscure werk draaien we in de kleine zaal.

Ik ben een echte 90's kid schreef ik al eens. Genres vervaagden, alternative werd mainstream in die jaren, rap en metal vonden elkaar, Nirvana, Pearl Jam maar ook Metalica scoren hits en hiphop wordt volwassen. En The Prodigy wordt dus een mega-act.

In de brugklas zat ik in de klas bij Peter. Daar kon ik altijd, en kan ik nog steeds op de sporadische momenten dat onze paden elkaar kruizen, behoorlijk mee lachen. Hij tipte wel eens welke singletjes ik misschien leuk vond. Dat had hij niet vaak goed behalve in het geval van The Porridge. Gezien op MTV. Had ik ook gezien en ik verbeterde dus maar direct de bandnaam. ''The Prodigy Peter.'' Wij lachen.

Deze keer had Peter het echter wel bij het rechte eind. Ik was niet zo van de dance maar Everybody In The Place, want dat was het liedje van The Prodigy, vond ik gelijk een gaaf nummer. Het klonk een stuk opgefokter dan de andere dancenummers die toen voorbij kwamen op de schoolfeesten op De Grundel. Daar werd door de meeste pubers op gedanst met de armen zwaaiend boven het hoofd. Dat kon op dit nummer niet want minder repetitief en vol onverwachte breaks. De heren van The Prodigy zelf, met Keith Flint voorop, deden in de clip van het nummer voor hoe het wel moest. Daar hebben Peter en ik ons nooit aan gewaagd. Met onze fijne motoriek hadden we een modderfiguur geslagen. Schaam je je voor in de brugklas, ik tenminste wel.

Nu is Keith Flint, danser maar vooral zanger en boegbeeld van The Prodigy, veel te jong overleden. Hij kon behoorlijk sneren en deed dat naar hartenlust op klassieke en baanbrekende singles als Firestarter, Breathe en Smack My Bitch Up. Die singles stonden in 1997 op het onvolprezen album The Fat Of The Land. The Prodigy wist als één van de eerste bands ook de liefhebbers van harde gitaren aan het dansen te krijgen en dat maakt ze wat mij betreft misschien wel het perfecte voorbeeld van wat de jaren negentig muzikaal gezien zo leuk maakte.

Ik heb mijn oude klasgenootje nog een berichtje gestuurd. Dat ik bij het horen van het trieste nieuws over Keith Flint gelijk moest denken aan The Porridge. Hij antwoordde dat hij precies hetzelfde had en dat we snel een keer moesten proosten. Ik hoop dat hij in de buurt is op 23 maart want dan komt The Prodigy zeker voorbij. Kunnen we ons als veertigers eindelijk eens wagen aan die moeilijke dansjes van de onnavolgbare Keith Flint want alle schaamte zijn we inmiddels wel voorbij.

Rick Escher is marketeer bij Metropool

Meer berichten